Utrecht – Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Nederlandstalige gedichten van Ali Şerik zijn opgenomen in verzamelbundels van Taalpodium Utrecht / Zeist. Doorbloeiend Heimwee is zijn laatste Nederlandstalige bundel.
–
Een land in Syrië
Als je bijkomt na de inslag
zoek je houvast, om op te staan, om te vluchten
ondanks dat je niet weet in welke richting
in ieder geval daarvandaan, zo ver mogelijk
je adem is gevuld met angst, je oriëntatie blind
Als opstaan niet lukt, poog je te kruipen
een schepsel in zijn eigen bloed
Door de inslag ben je tijdelijk doof
nu begrijp je die klote wereld helemaal niet meer
het gevoel voor ruimte en tijd ben je kwijt
Als kruipen niet lukt, schreeuw je om hulp
kijk je om je heen zo ver het gaat
door de mist van stof is toch iets te zien
Toch blijf je schreeuwen om hulp van overlevenden
van mensen die naar de plaats van onheil rennen
misschien met brood in hun hand voor kinderen bestemd
Ook als dit niet lukt, je ligt ergens onder of tussen
maar je kunt niets meer
misschien brommen als een dier
je kracht heeft haar uniform uit gedaan
Een moment dat het leven aan je vingertoppen zit
de dood gehurkt en geduldig naast je wacht
Om verder te leven moet je naar iets grijpen
dat op deze wereld haar vleugels heeft uitgeslagen
Er is altijd hoop, altijd iemand die ook van jou wil houden
Als de wonden niet kiezen voor de laatste pagina van je bestaan
kan het geschreeuw beginnen in je prille lichaam
Hier ben ik, ik leef nog, godverdomme
een gemompel tussen je lippen alsof je dorst hebt
Een land in Syrië
–
Als je bijkomt na de inslag
zoek je houvast, om op te staan, om te vluchten
ondanks dat je niet weet in welke richting
in ieder geval daarvandaan, zo ver mogelijk
je adem is gevuld met angst, je oriëntatie blind
Als opstaan niet lukt, poog je te kruipen
een schepsel in zijn eigen bloed
Door de inslag ben je tijdelijk doof
nu begrijp je die klote wereld helemaal niet meer
het gevoel voor ruimte en tijd ben je kwijt
Als kruipen niet lukt, schreeuw je om hulp
kijk je om je heen zo ver het gaat
door de mist van stof is toch iets te zien
Toch blijf je schreeuwen om hulp van overlevenden
van mensen die naar de plaats van onheil rennen
misschien met brood in hun hand voor kinderen bestemd
Ook als dit niet lukt, je ligt ergens onder of tussen
maar je kunt niets meer
misschien brommen als een dier
je kracht heeft haar uniform uit gedaan
Een moment dat het leven aan je vingertoppen zit
de dood gehurkt en geduldig naast je wacht
Om verder te leven moet je naar iets grijpen
dat op deze wereld haar vleugels heeft uitgeslagen
Er is altijd hoop, altijd iemand die ook van jou wil houden
Als de wonden niet kiezen voor de laatste pagina van je bestaan
kan het geschreeuw beginnen in je prille lichaam
Hier ben ik, ik leef nog, godverdomme
een gemompel tussen je lippen alsof je dorst hebt
–
– Ali Şerik
De Portugese dichter Pessoa noemde de mens “een ziekte van de natuur”. Of genezing mogelijk is, zei hij er niet bij.