Mijn naam is Ali Şerik. Mijn werk is onder andere te vinden in Dichter van Plint, in de verzamelbundel Heimwee Naar Huiswerk van uitgeverij Rainbow, in de verzamelbundel Met stip samengesteld voor Jos van Hest en in het kinder-en jeugdboek Lachen, Gieren, Brullen van uitgeverij Ploegsma. Daarnaast heb ik twee keer een epos gepubliceerd: Land van Weemoed en De Zachte Veren van de Tijd.
Mijn eeuw
Napoleon Bonaparte was al lang gestorven op Sint-Helena.
De Taiping-opstand had ontelbare slachtoffers geëist.
De klaprozen waren nooit eerder zo moe en zo vol leven.
Landgrenzen verschoven langs andere boerderijen en steden.
Een dichter schreef over zijn eeuw.
‘Wie had ooit gedacht
dat deze eeuw de bloedigste zou zijn?
Kijk wat de beschaving achter zich laat.’
Een eeuw later zal een andere dichter
over zijn eeuw schrijven.
‘De zonnebloemen bloeien volop
hoger en sterker dan ooit.
De stranden vullen zich met badgasten.
Maar met zulke woorden kun je geen eeuw beschrijven.
Bij elke blijmoedige versregel
die ik op papier zet duiken de zinnen op:
doden met openstaande monden
die blijven schreeuwen.’
Wat moet ik schrijven
over de eeuw waarin ik sterf?
Dat de eeuw vol liefde zit, dat wij gelukkig zijn
dat wij een beschaafde cultuur hebben opgebouwd.
Dat wij op een halfdode aarde leven
en zoeken naar een andere planeet.
Dat wij elkaar omarmen in elke taal, in elke kleur.
Dat een godsdienst ons niet meer verscheurt.
Dat wij het slechte in de mens eindelijk hebben verbannen.
Wat moet ik schrijven over deze eeuw
waarvan nog maar een kwart is verstreken
en bloed uit de pen druppelt.
– Ali Şerik