we willen vrede
een onlesbare dorst vervult ons
in een oorlog verdronken
snakkend naar een slok vrijheid
vleugels willen we, scherp gekleurde veren
want kijk, alle grond is verbrand
alle verbanden ontwricht
de tijd levert ons nu eenmaal af op een punt
waar we doen wat we kunnen, zien wat we zien
ze tekent ons leven, de ogen gesloten
mar waar laten we de strijd als de vrede komt?
waar is het water dat de keel verlost
van die verdomde dorst?
het hoeft niet veel te zijn
een teug vroeg of laat
dat zou al helpen
te fluisteren wat we willen
Utrecht – Jaap Lemereis (52 jaar), lid van de Vier van Vrijdag. Hij schrijft sinds zijn jongste jeugd gedichten. Tegenwoordig schrijft hij ook vaak korte verhalen. Daarnaast is hij vader van vier kinderen, die deels alweer het huis uit zijn. Hij loopt af en toe een eindje hard, spreekt graag af met vrienden en houdt zich bezig met filosofie. “Tussendoor heb ik een baan.” Volgende keer: Angela Raanhuis.
–
we willen vrede
–
een onlesbare dorst vervult ons
in een oorlog verdronken
snakkend naar een slok vrijheid
–
vleugels willen we, scherp gekleurde veren
want kijk, alle grond is verbrand
alle verbanden ontwricht
–
de tijd levert ons nu eenmaal af op een punt
waar we doen wat we kunnen, zien wat we zien
ze tekent ons leven, de ogen gesloten
–
mar waar laten we de strijd als de vrede komt?
waar is het water dat de keel verlost
van die verdomde dorst?
–
het hoeft niet veel te zijn
een teug vroeg of laat
dat zou al helpen
te fluisteren wat we willen
–
– Jaap Lemereis
Een prachtig gedicht. Het gedicht fluistert om onze ziel te openen. “waar laten wij de strijd als de vrede komt”. Dit gedicht zegt zo veel. Waar laten wij de zoektocht naar liefde als de liefde komt. Waar laten wij de angst van de vijand als er geen vijand meer is. Een gedicht om te herlezen.Om te drinken op de verdomde dorst