Verhalen zitten in afbeeldingen vast, de jaren
zwijgen grijs maar als de tijd tot praten komt
wroeten de vertellingen zich naar het licht,
vliegen ze met de pluizen van de paardenbloemen
mee over weilanden, dennenbossen, meren en
krakend hout naar de stoel waar ze, in het vuur
van de overdrijvingen als magische figuren tot
leven komen – de jeugdjaren zijn zo nabij
Eén blik
de beelden komen tot leven
van vergeten jaren, vergeten vrienden
Tuimelingen
naar puberstreken, boekenstof, elpees
straathoeken, gebroken fietsketting en
strelingen
Mensen glippen weg
met een boodschap, zonder glimlach
enorme pech
We puzzelen maar, verdringen boze ogen
het getik, luid of zacht wringt de tijd als
een vrucht naar- buiten
Utrecht – Erika De Stercke, lid van De Vier van Vrijdag, schrijft gedichten naar aanleiding van gesprekjes die zij opvangt in de trein, meldingen van vrienden. “Een gedachte of één woord kan bij mij blijven hangen en een eigen leven leiden. Ze laten mij niet los, de woorden. Mijn rugzak zit steeds vol met papiertjes en en allerlei info. Aan inspiratie geen gebrek.” Regelmatig gaat zij naar Nederland voor literaire activiteiten. Ook in Vlaanderen doet zij mee met poëzie-optredens.
–
Verhalen zitten in afbeeldingen vast, de jaren
zwijgen grijs maar als de tijd tot praten komt
wroeten de vertellingen zich naar het licht,
vliegen ze met de pluizen van de paardenbloemen
mee over weilanden, dennenbossen, meren en
krakend hout naar de stoel waar ze, in het vuur
van de overdrijvingen als magische figuren tot
leven komen – de jeugdjaren zijn zo nabij
–
Eén blik
de beelden komen tot leven
van vergeten jaren, vergeten vrienden
–
Tuimelingen
naar puberstreken, boekenstof, elpees
straathoeken, gebroken fietsketting en
strelingen
–
Mensen glippen weg
met een boodschap, zonder glimlach
enorme pech
–
We puzzelen maar, verdringen boze ogen
het getik, luid of zacht wringt de tijd als
een vrucht naar buiten
–
– Erika De Stercke