Aan het eind van het jaar
een gedicht voor een vriend
Weer een jaar om door te strepen
de storm gaat voorbij met de taken die op de weg achterblijven
Hier in dit deel van het verhaal is het winter
De tijd die ik overhoud is minder dan de tijd
waar ik langs kom en vraag waar je blijft
Gaan is niet altijd vertrekken en komen niet altijd arriveren
maar een jaar gaat zoals het kwam
Het water vriest langzaam dicht
de eenden zwemmen in het wak om het open te houden
Wij gaan langzaam naar het einde, worden meer volwassener
Onder de lantarens van de nacht wordt een oog blind
amputeren de vingers de dialoog, tappen gesprekken af
weten niet meer waar de schakelaar is om het licht aan te doen
Roven de vrijheid van asielzoekers die geen kant op kunnen
applaudisseren voor voedselbanken in plaats van armoede te bestrijden
Met terechte verbazing vindt elk keer het geweten
het verstand, de tong zijn plaats, verlangen naar dode dichters
Aan het eind van dit jaar zal ik je opzoeken
zal ik jouw innerlijk zoenen, je vasthouden in mijn armen
zoenen dat ik wanhopig word van geluk
Aan het begin van het nieuwe jaar, met veel vuurwerk
zal jij mij zoenen, zoenen met je mooie mannelijke lippen
tot jij bezopen raakt in goede voornemens en champagne
Daarna gaan wij uit elkaar, gaan gewoon door of er niets is gebeurd
trappen weer een lijnrechter dood of plegen zelfmoord
Utrecht – Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Nederlandstalige gedichten van Ali Şerik zijn opgenomen in verzamelbundels van Taalpodium Utrecht / Zeist. Doorbloeiend Heimwee is zijn laatste Nederlandstalige bundel.
–
Aan het eind van het jaar
een gedicht voor een vriend
–
Weer een jaar om door te strepen
de storm gaat voorbij met de taken die op de weg achterblijven
Hier in dit deel van het verhaal is het winter
De tijd die ik overhoud is minder dan de tijd
waar ik langs kom en vraag waar je blijft
–
Gaan is niet altijd vertrekken en komen niet altijd arriveren
maar een jaar gaat zoals het kwam
Het water vriest langzaam dicht
de eenden zwemmen in het wak om het open te houden
Wij gaan langzaam naar het einde, worden meer volwassener
–
Onder de lantarens van de nacht wordt een oog blind
amputeren de vingers de dialoog, tappen gesprekken af
weten niet meer waar de schakelaar is om het licht aan te doen
Roven de vrijheid van asielzoekers die geen kant op kunnen
applaudisseren voor voedselbanken in plaats van armoede te bestrijden
–
Met terechte verbazing vindt elk keer het geweten
het verstand, de tong zijn plaats, verlangen naar dode dichters
Aan het eind van dit jaar zal ik je opzoeken
zal ik jouw innerlijk zoenen, je vasthouden in mijn armen
zoenen dat ik wanhopig word van geluk
–
Aan het begin van het nieuwe jaar, met veel vuurwerk
zal jij mij zoenen, zoenen met je mooie mannelijke lippen
tot jij bezopen raakt in goede voornemens en champagne
Daarna gaan wij uit elkaar, gaan gewoon door of er niets is gebeurd
trappen weer een lijnrechter dood of plegen zelfmoord
–
– Ali Şerik