Martin Wings – Mannenpraatgroepje

Dat kon zo niet langer, volgens mijn vrouw en na enige tijd begon dat ook tot mij door te dringen. Foto: Peter le Nobel
Dat kon zo niet langer, volgens mijn vrouw en na enige tijd begon dat ook tot mij door te dringen. Foto: Peter le Nobel

Martin Wings werd ooit, vóór een lezing, door de presentatrice aangekondigd als: “De meest vrouw- onvriendelijke schrijver van Nederland, die gek is op vrouwen.” Gelijk had ze! Aldus Wings. De schrijver, dichter en columnist werd geboren op 11 maart 1949 in Brunssum en woont sinds 1972 in Heerlen-Hoensbroek. Hij was onder meer  administratief medewerker, salarisadministrateur, leraar, zelfstandig ondernemer. Hij is lid van het Heerlens Schrijverscafé en publiceert in diverse bladen en literaire tijdschriften. Zie ook: www.martinwings.nl Van zijn hand de inzending: ‘Mannenpraatgroepje’.

Mannenpraatgroepje

Mannen zijn domme oude wijven. Zo die zin staat, en ik ben niet van plan om er ook maar een woord van terug te trekken. Bewijzen heb ik niet, wel bepaalde ervaringen. In de jaren zeventig fungeerde ons huis als een soort open huis voor nogal merkwaardige types. Meestal druppelden die zo om een uur of zeven binnen, dronken de koelkast leeg, aten alles wat eetbaar was op, bliezen de woonkamer vol rook en vertrokken weer. Zo logeerde er eens een Franstalig meisje bij ons, ze wilde een week blijven om de Nederlandse taal te leren. Ze was afkomstig uit een Waals dorpje en ze zal zeker verbaasd zijn geweest over de discussies die, na enig drankgebruik, door onze gasten van dát moment gevoerd werden. Ze zat maar te luisteren en soms lachte ze, waarbij niet echt duidelijk werd of ze mij en de overige gasten uitlachte.

Ze leerde die week inderdaad twee Nederlandse woorden n.l.: Iek ok, die ik even voor u vertaal, ze bedoelde: Ik ook. Voorwaar een schamel resultaat, maar ik moet toegeven dat ze met kop en schouders boven de gebruikelijke gasten uitstak. Ze was wél beschaafd en ontwikkeld, maar ik was blij toen ik haar kon uitzwaaien.

Er werd veel over politiek gediscussieerd, vooral door de mannen, dat zegt al genoeg, de vrouwen zaten er verstandig bij en keken er naar, soms meewarig met hun hoofd schuddend.

Mijn vrouw was meestal zo verstandig om op tijd naar bed te gaan, en dat deed ze ook op die avond dat ik weer eens zat te ouwe wijven met drie andere mannen. Er kwam maar geen einde aan de discussies en op zeker moment zag ik dat het al half twee was. In tegenstelling tot de rest van het praatgroepje werkte ik wel, en moest ik de volgende morgen om half acht opstaan. Dus nam ik ook maar afscheid van de mannen en ging naar bed, ze zouden de uitgang wel vinden.

Toen we de volgende morgen opstonden en beneden kwamen zagen we tot onze verbazing dat de drie mannen nog steeds aan het discussiëren waren, de kamer stond blauw van de rook en de tafel vol lege flessen, maar ze hadden even vergeten om een ontbijtje voor ons klaar te zetten.

Dat kon zo niet langer, volgens mijn vrouw en na enige tijd begon dat ook tot mij door te dringen. Ze wees me er fijntjes op dat het wel steeds eenrichtingsverkeer was, altijd zat onze woonkamer vol, maar wij werden nooit bij onze gasten gevraagd om te slempen en te slurpen.

We werden dus selectiever in de keuze van onze gasten, enkele figuren met een plaat voor de kop heb ik er letterlijk uit moeten gooien, waarbij mijn laatste woorden waren, rot op, wegwezen en wegblijven.

Sindsdien is het bij ons in huis een stuk saaier geworden, maar wel lekker rustig.