Jazz op de snelweg

wolk2

Een ingezonden gedicht van Gaston Biesen.

Alle restanten weg geveegd,

een dubbel verleden vergaan.

Slechts één onduidelijkheid,

jazz op de snelweg.


En altijd van buiten af,

nooit eens binnen.

Een muur, mijn muur,

stenen zorgvuldig gespaard.


Toch maar proberen,

heb ik altijd geleefd?

En jij ook?

het komt me zo bekend voor.


Een leegte in verlangen,

een gat in niets.

Tot kwelling aan toe,

er is geen houden aan.


Een aantal dingen ingevuld,

soms weten wat het is.

In die momenten,

is er slechts staren naar de zon.


Flarden oranje, ruw,

gekwast boven de horizon.

Oneindig geruis van de zee,

wind om je hoofd.


Zoals de kust ligt,

nu alles even achter je.

En zo omgedraaid,

is de ruimte weg.


Strak blauw

boven een  trillend weiland.

Heien in de verte, gedreun,

je ruimte wordt steeds kleiner.


Je wordt steeds minder

met het verstrijken van de tijd.

Ach, beelden worden aangepast,

je ademt nog als toen.


Zo moe als je je voelt,

afgeketst en leeg gezogen.

Handen verzamelen stof

dat door je vingers glipt.

dat over je voeten dwarrelt.

Zo vergaat het de kracht

om wat te doen.

Dromen

van een schitterende herfstlucht,

over de akker,

waar ze je zullen vinden.

– Gaston Biesen