Utrecht – Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Nederlandstalige gedichten van Ali Şerik zijn opgenomen in verzamelbundels van Taalpodium Utrecht / Zeist. Doorbloeiend Heimwee is zijn laatste Nederlandstalige bundel.–
De rust van de sneeuw
De rust van de sneeuw heeft mij in zijn citaten
bij het zien van de vlokken komt een witte oceaan in mijn polsslag
de ratels van de toekomst staan op slot
Ik loop in een wit bedekte stad, die barrevoets haar sporen volgt
de kommer en kwel over dagelijkse dingen verslinkt
mijn hoofd vult zich met sneeuwklokjes
De sneeuwjacht ruimt al het gruis in mijn botten
de bezinning stroomt trager door mijn kerven, vol met reikhalzen
Soms is de sneeuw in de glazen bol ook funest, opgesloten, ontoegankelijk
de kou ontcijfert, het druppelen van sneeuwwater wordt pijnlijk
Dode zwanen in de polder blijven achter als hoopjes sneeuw
de kracht uit mijn spieren trekt weg als vallende ijspegels
een kind zakt door het ijs en verdwijnt, de sneeuwgrens sluit zich
Sneeuwlucht wordt zo dik als een ongelezen boek dat open slaat
De sneeuwvlaag gaat door de kleren om te verstijven, voortrollend huilt de wind
Als het sneeuwt in dagen van rot voel ik mij in een zee met kwallen
De rust van de sneeuw
–
De rust van de sneeuw heeft mij in zijn citaten
bij het zien van de vlokken komt een witte oceaan in mijn polsslag
de ratels van de toekomst staan op slot
Ik loop in een wit bedekte stad, die barrevoets haar sporen volgt
de kommer en kwel over dagelijkse dingen verslinkt
mijn hoofd vult zich met sneeuwklokjes
De sneeuwjacht ruimt al het gruis in mijn botten
de bezinning stroomt trager door mijn kerven, vol met reikhalzen
–
Soms is de sneeuw in de glazen bol ook funest, opgesloten, ontoegankelijk
de kou ontcijfert, het druppelen van sneeuwwater wordt pijnlijk
Dode zwanen in de polder blijven achter als hoopjes sneeuw
de kracht uit mijn spieren trekt weg als vallende ijspegels
een kind zakt door het ijs en verdwijnt, de sneeuwgrens sluit zich
Sneeuwlucht wordt zo dik als een ongelezen boek dat open slaat
De sneeuwvlaag gaat door de kleren om te verstijven, voortrollend huilt de wind
Als het sneeuwt in dagen van rot voel ik mij in een zee met kwallen
–
– Ali Şerik