Utrecht – De randen van het bestaan, de duistere gedachten, …Jolies Heij weet in haar poëzie deze ruwe kristallen van het leven te laten schitteren. In de tachtiger jaren studeerde zij Duits aan de Universiteit Utrecht en nu is zij full time dichter. Zij is te zien op onder meer poetry slams en poëziefestivals. Ook is zij GGZ-dichter. Een favoriete uitspraak op haar facebookprofiel: ‘Du musst nicht tanzen, aber beweg dein Herz (Wir sind Helden)’.
Hondsdol
De wolf is terug. Vooralsnog als fabeldier, als denkbeeldig
geritsel in het struikgewas, als onbereikbare BN-er alleen
op bewegend beeld te zien. Soms komt hij uit zijn ivoren hol,
treedt uit de coulissen en ontbloot zijn tanden. Zijn bijtgraagte
doet zijn populariteit alleen maar toenemen. Fans jagen op zijn
voetafdruk, haters drinken zijn virtuele bloed. Hij zwijnt over
de heuvelrug van bijtincident naar bloedbad. De schrik van
recreant en middenstand lapt hij protocollen aan zijn laars
als ultieme ontregelaar van de maakbaarheid. Hij is het,
de verbeelding van onze angst, het losgeslagen beest in ons.
Niet te vangen, niet aan te lijnen, niet in te snoeren. Misschien
is hij het gezwel in jou dat je organen wegvreet en huid en haar
verteert. Misschien ligt in zijn smeriggele blik jouw waanzin
als het leven je teveel wordt en de dood lonkt. Misschien
werkt zijn hondsdolle driestheid aanstekelijk en wil je uit
dat korset. Wat helpt: afschot, licht aan en alle monsters weg.
– Jolies Heij