–
Amersfoort – Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Nederlandstalige gedichten van Ali Şerik zijn opgenomen in verzamelbundels van Taalpodium Utrecht / Zeist. Doorbloeiend Heimwee is zijn laatste Nederlandstalige bundel.–
Duizend doden sterven
De dood is geen krijgsman of iemands bondgenoot
hij werkt niet op het land of de fabriek, eet niemands brood
hij is heer noch meester
speelt niet met vuur, zelfs niet met een zeis
bezit geen mantel, sikkel of torenklok
geen boek waarin opdrachten zijn beschreven
de dood kent vrede noch hongersnood
pleegt geen zelfmoordaanslag
heeft geen vaderland of een meer, is niet op zijn hoede
verzamelt geen drugdealers, muntstukken
documenten waaraan strijdbloed kleeft
bemint niemand, spaart ons op geen enkele tijd zijn medelijden
maakt geen standbeeld van brons
bouwt geen wolkenkrabber als uiting van macht
valt niemands land binnen om zijn bodemschatten
de dood draagt nooit een smaragd
of gouden knopen, de dood heeft geen geboorte
gaat niet op olifantenjacht
vermenigvuldigt niet in zijn eigen cel
pleegt geen overval om de juwelier dood te schieten
is geen machinist die een rood sein over het hoofd ziet
de dood sterft niet af, raakt niet onder de schimmel
Maar wij hebben een dood nodig, een levende dood
om te vluchten voor zijn hoorbare voetstappen
een dood die op deuren bonst, vensters opent
dromen binnendringt, groet in het duister
wij hebben een dood nodig voor het evenwicht
als je op de tegels van de grenzen staat
die de ziel opent als een kartonnen doos
elke ochtend de wereld als een bouwpakket in elkaar zet
een dood die bestaansrecht geeft aan morgen
zin geeft voor het voortplanten, om jaloers te zijn
de dood is gevangen in het menselijke brein
maar de dood zal zich niet bevrijden
uit zijn gevangenis, zo voelt hij zich vrij voor ons
Duizend doden sterven
–
De dood is geen krijgsman of iemands bondgenoot
hij werkt niet op het land of de fabriek, eet niemands brood
hij is heer noch meester
speelt niet met vuur, zelfs niet met een zeis
bezit geen mantel, sikkel of torenklok
geen boek waarin opdrachten zijn beschreven
de dood kent vrede noch hongersnood
pleegt geen zelfmoordaanslag
heeft geen vaderland of een meer, is niet op zijn hoede
verzamelt geen drugdealers, muntstukken
documenten waaraan strijdbloed kleeft
bemint niemand, spaart ons op geen enkele tijd zijn medelijden
maakt geen standbeeld van brons
bouwt geen wolkenkrabber als uiting van macht
valt niemands land binnen om zijn bodemschatten
de dood draagt nooit een smaragd
of gouden knopen, de dood heeft geen geboorte
gaat niet op olifantenjacht
vermenigvuldigt niet in zijn eigen cel
pleegt geen overval om de juwelier dood te schieten
is geen machinist die een rood sein over het hoofd ziet
de dood sterft niet af, raakt niet onder de schimmel
–
Maar wij hebben een dood nodig, een levende dood
om te vluchten voor zijn hoorbare voetstappen
een dood die op deuren bonst, vensters opent
dromen binnendringt, groet in het duister
wij hebben een dood nodig voor het evenwicht
als je op de tegels van de grenzen staat
die de ziel opent als een kartonnen doos
elke ochtend de wereld als een bouwpakket in elkaar zet
een dood die bestaansrecht geeft aan morgen
zin geeft voor het voortplanten, om jaloers te zijn
de dood is gevangen in het menselijke brein
maar de dood zal zich niet bevrijden
uit zijn gevangenis, zo voelt hij zich vrij voor ons
–
– Ali Şerik
Ali;
De week is alweer om. Dit zwaarmoedige gedicht van je moet ik nog wel een paar keer overlezen..
Groet;
Hans