Utrecht – Peter Schotman, lid van de Vier van Vrijdag, is 20 jaar geleden begonnen met het schrijven van gedichten. Die weerspiegelen zijn zoektocht naar diepte en verlangens van het leven en de emoties daarbij. Als metaforen dienen reizen als zeiler over zee, over land en in zijn herinnering. Zijn gedichten werden gepubliceerd in de tijdschriften Taalpodium en Concept en door hen uitgegeven verzamelbundels. In 2011 is zijn debuutbundel ‘Op windveren van verlangen’ verschenen, uitgegeven door Kleinood & Grootzeer.
Afgaand en opkomend tij
Spiegelend ligt het wad erbij
plukken wier bewegen langzaam
over regelmatige ribbels in het zand
her en der een zwaardschede,
prooi voor een aanvliegende mantelmeeuw
die hem ongeopend weer laat vallen,
paartjes rustig lepelende lepelaars
al richting hoogwaterplaats
evenals de rij wadlopers richting
duin van de Boschplaat
zanddrolletjes van wadpieren verraden
het geheime leven in het wad
geen emplooi meer voor visdiefjes
eenzaam klinkt de roep van een wulp
nog spiegelt ’t looze Visschertje)*
-rustend op één oor- zijn tuig,
een meeuw slaakt een luide kreet,
de heldere Noordwester maakt plaats voor
heiigheid van de Zuidooster,
de spanten van het schip kraken bij
het langzame oprichten,
-nog twee uur vóór hoogwater-
zou het voldoende water krijgen
om over de plaat te vertrekken?
Een briesje verraadt het naderen van de vloed
het terugtrekkend wad laat ons eenzaam achter
in de verte zon op het eerste duin.
– Peter Schotman
)* ’t looze Visschertje is de Lemmeraak van de auteur