De Vier van Vrijdag: Jolies Heij

Jolies Heij.

Utrecht – De randen van het bestaan, de duistere gedachten, …Jolies Heij weet in haar poëzie deze ruwe kristallen van het leven te laten schitteren. In de tachtiger jaren studeerde zij Duits aan de Universiteit Utrecht en nu is zij full time dichter. Zij is te zien op onder meer poetry slams en poëziefestivals. Ook is zij GGZ-dichter. Een favoriete uitspraak op haar facebookprofiel: ‘Du musst nicht tanzen, aber beweg dein Herz (Wir sind Helden)’.

Verpieterd

Ik ben de stille dood op kale bureau´s, lege vensterbanken en
blauwgrijze tapijttegels, snakkend naar een scheutje water of
dopje pokon. Ik verlies geleidelijk aan mijn kruin, mijn
kleed en mijn huid. Ik sta nog rechtop, maar daarmee is ook

alles gezegd. Bijna naakt en overgeleverd aan de kurkdroge
paperassenlucht probeer ik mij achter één groen blaadje te
verbergen. In mij voltrekt zich de onzichtbare ramp van
buiten de bedrijfsmuren. Vroeger had ik het al zwaar te

verduren met al die restjes koffie en het dronkemansgewater
in mijn aarde en de kantooridioot die tegen me aan zat te
bazelen. Wat kan ik daar nu naar terug verlangen! Het is
niet de dood die me bezwaart, maar de verwaarlozing die

me eraan onderdoor doet gaan. Vroeger heerste hier vlijt,
nu jeuken mijn takken van de stofmijt. Het spijt me zelfs voor
niemand in het bijzonder dat ik zo´n troosteloze aanblik bied.
Wie herinnerd wordt blijft leven. Mij zijn ze collectief vergeten.

– Jolies Heij