Utrecht – De randen van het bestaan, de duistere gedachten, …Jolies Heij weet in haar poëzie deze ruwe kristallen van het leven te laten schitteren. In de tachtiger jaren studeerde zij Duits aan de Universiteit Utrecht en nu is zij full time dichter. Zij is te zien op onder meer poetry slams en poëziefestivals. Ook is zij GGZ-dichter. Een favoriete uitspraak op haar facebookprofiel: ‘Du musst nicht tanzen, aber beweg dein Herz (Wir sind Helden)’.
Huilende orgels en kranige vaders
We dragen de luchten voor ons uit en eten
alleen nog zand. Het orgel fluit
naar hartelust, de Nolledijk rust
onder de hand van hem die heerst
over wind en water. Het land kraakt
in de voegen, sloepen raken vrij
het springtij beukt tegen onze voeten.
Vader priemt met zijn stok in een wolk
hij wijst Magnolia, Fortunia en Fresia
aan alsof het rondborstige godinnen
zijn. Ik spreek wel eens een vrouw
in de lift, zegt hij, en ofschoon ik
in de benenbusiness zat ben ik voor het
borstenbedrijf te oud. De kosten en de baten
zijn me vertrouwd. Ik hou me kranig
doodgaan is voorlopig van de baan.
– Jolies Heij