Utrecht – De randen van het bestaan, de duistere gedachten, …Jolies Heij weet in haar poëzie deze ruwe kristallen van het leven te laten schitteren. In de tachtiger jaren studeerde zij Duits aan de Universiteit Utrecht en nu is zij full time dichter. Zij is te zien op onder meer poetry slams en poëziefestivals. Ook is zij GGZ-dichter. Een favoriete uitspraak op haar facebookprofiel: ‘Du musst nicht tanzen, aber beweg dein Herz (Wir sind Helden)’.
Het dorp
’t Is niet alleen de televisiequiz, de betonnen dozen of het dressoir
van plastic rozen. Noch het oprukkende gezelschap van pijpen,
kranen en schoorstenen. Blijkbaar leefden we verkeerd, want nu
moet er worden verduurzaamd en is energiefabriek Powerport
op duizend voetbalvelden beraamd. Het economisch belang
prevaleert, ruimte is wat de volumetrische massadichtheid
ruimschoots inneemt. Moderniseren voldoet niet, de uitdijende
bel vraagt een bloedoffer, niet alleen van een stapel stenen maar
van het opgeven van Lebensraum en het verlaten van huis en
haard. De burgemeester stamelt loze metaforen als we proberen
de stekkerdoos in de gemeente te krijgen, maar er zijn nog geen
stekkers geplaatst. Uw waardevolle spullen zullen virtueel worden
bewaard. De hoge bomen langs vaders tuinpad neergemaaid, het
bankstel van Mien naar de kringloop, de zandweg door groene kabels
vervangen. Ze zijn op de goeie weg naar opheffing. De allerlaatste
bewoner speelt de accordeon tegen de ondergang en het slopen.
– Jolies Heij