Utrecht – Erika De Stercke, lid van De Vier van Vrijdag, schrijft gedichten naar aanleiding van gesprekjes die zij opvangt in de trein, meldingen van vrienden. “Een gedachte of één woord kan bij mij blijven hangen en een eigen leven leiden. Ze laten mij niet los, de woorden. Mijn rugzak zit steeds vol met papiertjes en en allerlei info. Aan inspiratie geen gebrek.” Regelmatig gaat zij naar Nederland voor literaire activiteiten. Ook in Vlaanderen doet zij mee met poëzie-optredens.
Valavond
Op de ribbels van het zand liggen
ze, verhalen zonder woorden voor
jou, bij zonsondergang geschreven.
De zee volgt mijn adem en bij vloed
steelt ze flarden, sleurt ze onder
haar schuim nieuwsgierig mee.
Zeepaardjes vergalopperen zich
om de stukken bij elkaar te puzzelen,
verstrengeld in elkaar lezen ze wat
verliefde ogen vertellen.
Als de golven uitgeput zijn, liggen ze
er weer, onze verhalen op het strand,
hand in hand verdwalen we verder.
Op de ribbels van het zand liggen
ze, verhalen zonder woorden voor
jou, bij zonsondergang geschreven.
–
De zee volgt mijn adem en bij vloed
steelt ze flarden, sleurt ze onder
haar schuim nieuwsgierig mee.
–
Zeepaardjes vergalopperen zich
om de stukken bij elkaar te puzzelen,
verstrengeld in elkaar lezen ze wat
verliefde ogen vertellen.
–
Wanneer de golven zijn uitgeput,
liggen ze er terug, onze verhalen aan
de schelpenstrook waarop we, hand
in hand verder verdwalen.
–
– Erika De Stercke