De Vier van Vrijdag: Erika De Stercke

Kleuren

———-

Een spoor van dampen overspoelt mij, vraag

niet naar wat ze geuren, van waar ze komen.

Beelden van lang geleden borrelen op, ik was

ze vergeten maar herken een kind met een

fleurig jurkje aan en een strik, bijna even groot

als mijn hoofd, met krullend haar.

Ik lach, de onschuld is zo zacht in meisjesogen,

melktanden ontbreken maar de gaten worden

gevuld, later met zekerheden.

Het zit in de genen of leven vaste vorm krijgt,

maar neem ik niet te veel, de wereld geeft

amper terug. Ze regeert over hoe het gaat,

gooit alles door elkaar. De hoofden hangen,

geesten vertroebelen, gewoontes schilferen

af, het alledaagse kwijnt weg. Is dit mijn

werkelijkheid ?

Een opdracht om het licht te zien want resten

van fossielen hoeven niet te vechten.

Het speelse laat ik toe, nu de winter uit mij is

gekropen en de kleuren schenken wat ze

bezitten in een stilte die niet meer bijt.

Utrecht – Erika De Stercke, lid van De Vier van Vrijdag, schrijft gedichten naar aanleiding van gesprekjes die zij opvangt in de trein, meldingen van vrienden. “Een gedachte of één woord kan bij mij blijven hangen en een eigen leven leiden. Ze laten mij niet los, de woorden. Mijn rugzak zit steeds vol met papiertjes en en allerlei info. Aan inspiratie geen gebrek.” Regelmatig gaat zij naar Nederland voor literaire activiteiten. Ook in Vlaanderen doet zij mee met poëzie-optredens.

–

Kleuren

–