Niemand wil dood
Als je bijkomt na de aanslag
zoek je houvast
om op te staan
om te vluchten
ondanks dat je niet weet in welke richting
in ieder geval daarvandaan
zover mogelijk
je adem is gevuld met angst
Als het opstaan niet lukt
probeer je te kruipen
als een gewond dier
in zijn eigen bloed
Door de aanslag
ben je tijdelijk doof
nu begrijp je de wereld
helemaal niet meer
Het gevoel voor ruimte ben je kwijt
Als het kruipen niet lukt
schreeuw je om hulp
kijk je om je heen
alsof er door de mist van stof iets te zien is
Toch blijf je schreeuwen
om hulp van overlevenden
van mensen die er naar toe rennen
Ook als het niet lukt
je ligt ergens onder of tussen
je bent bij kennis
maar je kunt niets meer
helemaal niets
Dat is het moment
dat het leven in één van je vuisten zit
in de andere vuist
wacht de dood om losgelaten te worden
Om verder te leven
moet je naar iets grijpen
dat aan deze wereld is gehecht
Er is altijd licht
als je verwondingen niet voor de vuist kiezen
waarin de dood wacht
Dan kan het geschreeuw beginnen
in je bewustzijn
in je prille lichaam
alsof je longen gaan scheuren
Hier ben ik
ik leef

–
Amersfoort – Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Nederlandstalige gedichten van Ali Şerik zijn opgenomen in verzamelbundels van Taalpodium Utrecht / Zeist. Doorbloeiend Heimwee is zijn laatste Nederlandstalige bundel.–
Niemand wil dood
–
Als je bijkomt na de aanslag
zoek je houvast
om op te staan
om te vluchten
ondanks dat je niet weet in welke richting
in ieder geval daarvandaan
zover mogelijk
je adem is gevuld met angst
Als het opstaan niet lukt
probeer je te kruipen
als een gewond dier
in zijn eigen bloed
Door de aanslag
ben je tijdelijk doof
nu begrijp je de wereld
helemaal niet meer
Het gevoel voor ruimte ben je kwijt
Als het kruipen niet lukt
schreeuw je om hulp
kijk je om je heen
alsof er door de mist van stof iets te zien is
Toch blijf je schreeuwen
om hulp van overlevenden
van mensen die er naar toe rennen
Ook als het niet lukt
je ligt ergens onder of tussen
je bent bij kennis
maar je kunt niets meer
helemaal niets
Dat is het moment
dat het leven in één van je vuisten zit
in de andere vuist
wacht de dood om losgelaten te worden
Om verder te leven
moet je naar iets grijpen
dat aan deze wereld is gehecht
Er is altijd licht
als je verwondingen niet voor de vuist kiezen
waarin de dood wacht
Dan kan het geschreeuw beginnen
in je bewustzijn
in je prille lichaam
alsof je longen gaan scheuren
Hier ben ik
ik leef
–
–
– Ali Şerik

Realiseerde u zich, toen u deze woorden schikte, dat op deze datum Hitler werd op de wereld kwam?
Uw woorden vallen in dat toeval, voor mijn gevoel.
Ik heb ervaren dat,
ieder besluit dat er toe doet, terwijl je het neemt, onherroepelijk is.
Uw woorden herinneren mij daaraan. Ik voel dat ook in uw bewering over kiezen voor leven. Op de valreep.
Bedankt.
Simon