Utrecht – Peter Schotman, lid van de Vier van Vrijdag, is 20 jaar geleden begonnen met het schrijven van gedichten. Die weerspiegelen zijn zoektocht naar diepte en verlangens van het leven en de emoties daarbij. Als metaforen dienen reizen als zeiler over zee, over land en in zijn herinnering. Zijn gedichten werden gepubliceerd in de tijdschriften Taalpodium en Concept en door hen uitgegeven verzamelbundels. In 2011 is zijn debuutbundel ‘Op windveren van verlangen’ verschenen, uitgegeven door Kleinood & Grootzeer.
Persoonlijk landschap
Een val in laaiende pijn
perspectief zonder horizon in
een wereld van raketinslagen
en brandende tv-schermen.
De rimpelige huid van een oude man
vol herinneringen aan wereldreizen
en dierbare overledenen,
achter fleurig bloeiende geraniums gezeten.
Vijftig jaar bewerkte aarde
onttrokken aan het Zeister bos
met vliegdennen, de huid gebarsten
boven het onderaards micelium.
Tussen kroos in lange slierten
een bloeiende waterlelie,
berkenschors met vele gezichten,
de diepe ogen van een poes.
In tandem parende libellen,
het snoekkruid in bloei,
uit de aarde gekropen hommels,
door de boomtoppen snelt de avondkoelte.
Ben ik op zoek naar
de klare toon van de hobo
boven het gekrookte riet,
de eeuwige weg,
de energie, in alle leven,
die mens en kosmos delen,
in een heilige natuur,
de zang van een verdwenen merel.
– Peter Schotman