Utrecht – Peter Schotman, lid van de Vier van Vrijdag, is 20 jaar geleden begonnen met het schrijven van gedichten. Die weerspiegelen zijn zoektocht naar diepte en verlangens van het leven en de emoties daarbij. Als metaforen dienen reizen als zeiler over zee, over land en in zijn herinnering. Zijn gedichten werden gepubliceerd in de tijdschriften Taalpodium en Concept en door hen uitgegeven verzamelbundels. In 2011 is zijn debuutbundel ‘Op windveren van verlangen’ verschenen, uitgegeven door Kleinood & Grootzeer.
Sevilla aan de Rijn
Aarzelend schuifelen grijze hoofden -de blik gericht
op de gerenoveerde toren- het Domplein op.
Toeristen kruisen nog snel In het Engels hun pad.
Klokslag half de eerste klok, maar dan barst alles los,
net nog niet de hel, het hele carillon in een klap
wakker geschud. Zou de toren dit wel houden.
Moe geluid de kerk maar in, waar Middeleeuwse muren smoren.
In Améfrica Ladina mengen harpen vingervlug met heldere trombone-
klanken en een sonore dulciaan. Zuivere kelen zoeken akoestische
hoeken en gaten om zich te laten klinken. God en Maria
-na eeuwen nog geëerd- krijgen ruimte om langzaam uit te sterven.
Buiten draait een uil verlicht zijn kop, een stad komt geleidelijk tot rust.
In de Paardenkathedraal houdt Don Giovanni zich
met zijn minnaressen schuil, een violiste rolt een
e-sigaret, terwijl de klavecinist met zijn tenen de
pedalen bedient. Als in een film van Jacques Tati worden
door barbier Figaro naïeve gasten geknipt en geschoren.
Un Chanson de la mort maakt plaats voor castagnettes et tango.
L’amour est un oiseau rebelle.
– Peter Schotman