Utrecht – Erika De Stercke, lid van De Vier van Vrijdag, schrijft gedichten naar aanleiding van gesprekjes die zij opvangt in de trein, meldingen van vrienden. “Een gedachte of één woord kan bij mij blijven hangen en een eigen leven leiden. Ze laten mij niet los, de woorden. Mijn rugzak zit steeds vol met papiertjes en en allerlei info. Aan inspiratie geen gebrek.” Regelmatig gaat zij naar Nederland voor literaire activiteiten. Ook in Vlaanderen doet zij mee met poëzie-optredens.
Ze dansen als nimfen, rimpelig,in gewaden waar verbeeldingnaar de toppen van bomen vliegt,de klanken die stiltes omhelzen.Van indommelen geen sprake.Kleine en grotere voeten suizenlangs struiken en stammen, zegeuren de speelsheid van notendie als pluimen uitgegooid op depaden snakken naar aanraking.Een zucht, een hoestbui, geritseltussen droge of jeugdige takken.Bij hindernissen, stekelig in koeltesvan de avond verstopt, fladderteen carrousel van seizoenen voorbij.Even mijmeren, dan vooruitkijken,hier zweeft de melodie van genieten.
Utrecht – Erika De Stercke, lid van De Vier van Vrijdag, schrijft gedichten naar aanleiding van gesprekjes die zij opvangt in de trein, meldingen van vrienden. “Een gedachte of één woord kan bij mij blijven hangen en een eigen leven leiden. Ze laten mij niet los, de woorden. Mijn rugzak zit steeds vol met papiertjes en en allerlei info. Aan inspiratie geen gebrek.” Regelmatig gaat zij naar Nederland voor literaire activiteiten. Ook in Vlaanderen doet zij mee met poëzie-optredens.
–
Dichtbij de sterren
–
Dat de gevoeligheid
net dansende muzieknoten
door de vingers vloeide
kende voor een man
als Constantijn Huygens
geen geheimen meer.
–
Zijn naam
waarin een schatkist aan
talenten zat, staat nog steeds
voor standvastigheid op balken
en in de vele boeken.
–
Het mooie, ook al is het leven
grillig en neemt het ongevraagd
wat zo lief is, wiegt op de ribbels
van het water, Hofwijck baadt
in de zuiverste melodie.
–
– Erika De Stercke

