Soefisme in simpele vorm

Dichter Baban en muzikant Monir uit Utrecht trokken eerder dit jaar door hun geboorteland Irak. Ze zijn onder meer bekend van hun maandelijkse bijeenkomsten ‘Meer woorden, meer kleuren’ in Utrecht. Daarnaast wil Baban een gooi doen naar het stadsdichtersschap van de Domstad. Een ervaring in Irak willen ze delen met de nationaleboekenblog.nl

“Ik ben blij met mijn vrijheid en met die van mijn dieren” , sprak de herder.
“Ik ben blij met mijn vrijheid en met die van mijn dieren” , sprak de herder.

Door Baban en Monir

Aan de rand van de stad was de rivier waar de schapen van de herder leven. Midden op de dag zochten wij rust. Weg van de stad en zijn drukte. De rivier, de schapen, het verse gras en het gesprek met de herder bracht ons rust vanuit de sobere soefismebronnen.

“Hoe zie je deze schoonheid van de natuur?” vroegen we de herder die tussen zijn schapen recht en stil naar de rivier stond te kijken.
“Ik zie mezelf als een deel van de natuur. Ik bloei net als de natuur”, antwoordde hij.
“Ik ben blij met mijn vrijheid en met die van mijn dieren.” Hij wees met zijn stok naar het gras dat aan de oever van de rivier groeide. Na een korte stilte zei hij: “Jongen, dit verse gras was vroeger verboden terrein. De geiten en de schapen konden hier niet van deze lekkere maaltijd genieten.” Dit terrein was afgesloten met prikkeldraad. Niet alleen de mensen hadden grenzen, ook de dieren”, voegde hij toe, terwijl het verdriet op zijn mond te zien was. “Maar nu genieten mijn dieren en ik van de vrijheid.”

Wij genieten hier ook van de vrijheid. Maar soms duikt er een zwarte wolk voor de zon die onze blijdschap verstoort. Ach misschien heeft ons leven deze rust van het eenvoudige soefisme nodig! Vrijheid en bezieling kan het leven mooier maken.