bovenzicht
vanuit het zuiden vlieg ik naar huis
blik gestoten aan keiharde bergen
vermoeid van wit glitterend licht
op muren, akkers en zee
het hoofd in verzet naar boven gericht
we ontstijgen de aarde op eenzame vleugels
hoger nog dan waar de arend kan gaan
we duiken door dikdonzen dekken
het rijk van de zon in, de plaats
waar geen schaduw blijft staan
ijskristallen bespringen het raampje
tussen mij en de wereld die me ontschoot
ontijd vangt aan
bijt zich vast in elke seconde
dan komt de daling, contact met de aarde
als vlak voor ontwaken bij heldere dag,
onder me zeeland, een droombeeld
in heldere scherpte van land dat geen land is
daar liggen de platen van zeeklei, van zand
binnendijks, buitendijks vlak voor de kust
het is eb en de zee is zo blauw, gele stranden in rust
witte randen van branding als schuim op vers bier
nauwelijks verheven het kwetsbare duin
elke meter bevochten op de wil van het water
haar vertrouwde vormen een menselijk besluit
zonder adem, omfloerst kijk ik toe
wie ik ben, waar ik hoor en alles haast hemel
boven zich verwerend verdrinkende grond
liefs van Hanneke
Utrecht – Hanneke Verbeek uit De Bilt is bestuurslid van Taalpodium, het grootste gezelschap van dichters en schrijvers in Midden-Nederland. En zij is dichter. Elke vrijdag is er een gedicht van haar hand op nationaleboekenblog.nl–
bovenzicht
–
–
vanuit het zuiden vlieg ik naar huis
–
blik gestoten aan keiharde bergen
–
vermoeid van wit glitterend licht
–
op muren, akkers en zee
–
het hoofd in verzet naar boven gericht
–
–
we ontstijgen de aarde op eenzame vleugels
–
hoger nog dan waar de arend kan gaan
–
we duiken door dikdonzen dekken
–
het rijk van de zon in, de plaats
–
waar geen schaduw blijft staan
–
–
ijskristallen bespringen het raampje
–
tussen mij en de wereld die me ontschoot
–
ontijd vangt aan
–
bijt zich vast in elke seconde
–
–
dan komt de daling, contact met de aarde
–
als vlak voor ontwaken bij heldere dag,
–
onder me zeeland, een droombeeld
–
in heldere scherpte van land dat geen land is
–
–
daar liggen de platen van zeeklei, van zand
–
binnendijks, buitendijks vlak voor de kust
–
het is eb en de zee is zo blauw, gele stranden in rust
–
witte randen van branding als schuim op vers bier
–
–
nauwelijks verheven het kwetsbare duin
–
elke meter bevochten op de wil van het water
–
haar vertrouwde vormen een menselijk besluit
–
–
zonder adem, omfloerst kijk ik toe
–
wie ik ben, waar ik hoor en alles haast hemel
–
boven zich verwerend verdrinkende grond
–
–
– Hanneke Verbeek