Utrecht – Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Nederlandstalige gedichten van Ali Şerik zijn opgenomen in verzamelbundels van Taalpodium Utrecht / Zeist. Doorbloeiend Heimwee is zijn laatste Nederlandstalige bundel.
–
Mannen in hun verdriet
Er zijn mannen, hoe goed ze ook proberen te glimmen
ze kunnen hun verdriet niet verbergen
hoe foutloos ze ook hun best doen
voor hun naasten die naar hen kijken
naar de broze en dunne lach op hun gezicht
De pijn op het gelaat is geborduurd met aardse naalden
Het ergste is als een man glimlacht tijdens zijn leed
een leed dat zijn handen en voeten verbergt in zijn mouwen
de kennissen om hem heen langzaam gaan geloven
dat hij werkelijk gelukkig is in zijn schriel bestaan
Op zijn eigen manier is hij voldaan, zeggen ze dan
Een man kan lang doorleven, als een vervallen monument
Terwijl de wereld bruist van blijdschap en vreugde
leven die mannen in hun gesloten schil van onuitgesproken woorden
Goed dat hun partners meestal heel anders zijn
levendiger, vrolijker, misschien voor de kleine rust
wellicht te content soms, te vurig, zonder enkel omzien
ook dit is weleens treurig
De mannen die in hun smart proberen adem te halen
doen dan op hun manier mee alsof ze hun eigen ziel kwellen
weten wat van hen verwacht wordt in hun vergankelijkheid
stellen geen vragen, antwoorden vaak voorspelbaar
Gisteren heeft één van die mannen zich opgehangen
ook dit is heel treurig, ik droeg hem weg
Mannen in hun verdriet
–
Er zijn mannen, hoe goed ze ook proberen te glimmen
ze kunnen hun verdriet niet verbergen
hoe foutloos ze ook hun best doen
voor hun naasten die naar hen kijken
naar de broze en dunne lach op hun gezicht
De pijn op het gelaat is geborduurd met aardse naalden
–
Het ergste is als een man glimlacht tijdens zijn leed
een leed dat zijn handen en voeten verbergt in zijn mouwen
de kennissen om hem heen langzaam gaan geloven
dat hij werkelijk gelukkig is in zijn schriel bestaan
Op zijn eigen manier is hij voldaan, zeggen ze dan
Een man kan lang doorleven, als een vervallen monument
–
Terwijl de wereld bruist van blijdschap en vreugde
leven die mannen in hun gesloten schil van onuitgesproken woorden
Goed dat hun partners meestal heel anders zijn
levendiger, vrolijker, misschien voor de kleine rust
wellicht te content soms, te vurig, zonder enkel omzien
ook dit is weleens treurig
–
De mannen die in hun smart proberen adem te halen
doen dan op hun manier mee alsof ze hun eigen ziel kwellen
weten wat van hen verwacht wordt in hun vergankelijkheid
stellen geen vragen, antwoorden vaak voorspelbaar
Gisteren heeft één van die mannen zich opgehangen
ook dit is heel treurig, ik droeg hem weg
–
– Ali Şerik