Nachten van zand en wind
Ik word een oude man, met meer vragen
steeds meer littekens duiken op
op de weg naar gisteren, op mijn huid van morgen
Vragen plonzen neer of ze van het dak vallen
hoe diep was de wond, de liefde, het afscheid
wie maakte hem schoon, verwijderde het roet
verzorgde hem met schone witte doeken
Hoe gaat het met de meisjes van wie ik zo hield
ik weet niet waar ze huizen
welke naam ze hebben aangenomen
Hebben ze nog ooit aan mij gedacht
Nachten van zand en wind die ik in mijn hand hield
Hoe vaak is de straat van de jeugd opengebroken
zijn foto’s van genegenheid vervangen
Welk horloge geeft de tijd aan dat je je adem vasthoudt
als je kopje onder gaat, even geen leven kan inademen
Als ik onverwachts zal sterven, zoals bij een man hoort
graaf dan geen graf dat smal en diep is
trek mijn keren uit, stop wat gedichten in mijn hand
leg je wang voor het laatste keer tegen mijn mond
laat mijn boot, waarin ik lig, rivierafwaarts varen
naar de zee terwijl hij brandt
Utrecht – Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Nederlandstalige gedichten van Ali Şerik zijn opgenomen in verzamelbundels van Taalpodium Utrecht / Zeist. Doorbloeiend Heimwee is zijn laatste Nederlandstalige bundel.
–
Nachten van zand en wind
–
–
Ik word een oude man, met meer vragen
steeds meer littekens duiken op
op de weg naar gisteren, op mijn huid van morgen
Vragen plonzen neer of ze van het dak vallen
hoe diep was de wond, de liefde, het afscheid
wie maakte hem schoon, verwijderde het roet
verzorgde hem met schone witte doeken
Hoe gaat het met de meisjes van wie ik zo hield
ik weet niet waar ze huizen
welke naam ze hebben aangenomen
Hebben ze nog ooit aan mij gedacht
–
Nachten van zand en wind die ik in mijn hand hield
Hoe vaak is de straat van de jeugd opengebroken
zijn foto’s van genegenheid vervangen
Welk horloge geeft de tijd aan dat je je adem vasthoudt
als je kopje onder gaat, even geen leven kan inademen
Als ik onverwachts zal sterven, zoals bij een man hoort
graaf dan geen graf dat smal en diep is
trek mijn keren uit, stop wat gedichten in mijn hand
leg je wang voor het laatste keer tegen mijn mond
laat mijn boot, waarin ik lig, rivierafwaarts varen
naar de zee terwijl hij brandt
–
–
– Ali Şerik