Het meest hou ik van de herfst
Het meest hou ik van de herfst
van de bomen die niet in hun bladeren kunnen schuilen
maar ze één voor één aan de wind schenken
langzaamaan kan ik door het bos kijken
de natuur roept haar getuigen bijeen voor een nieuw begin
ik hoor hoe de bloemen zich in hun bollen voorbereiden
het nieuwe blad in een knop haar eerste gebed doet
het gras traag zijn kracht verliest boven de grond
de trekvogels zich groeperen voor de tocht
Het meest hou ik van de herfst die men ergens achter kan laten
waar oude herinneringen van oude mannen worden verteld
terwijl hun schip langzaam zinkt en ze hun ankers kunnen uitgooien
op oevers waar de bladeren van hun leven aanspoelen
Het meest hou ik van de herfst
de laatste kleuren van de flora kan men nog vinden als verdwaalde voorjaarsjurken
terwijl de insecten verdwijnen uit het gezicht van de velden
hebben de kleine wezens hun pootjes naar zich toegetrokken
wachten ze als zaad tot de lente open wordt gebroken door warme zonnestralen
terwijl de wolken de laatste warmte van deze zomer
met haar heldere en frisse druppels meenemen naar de winter
om het leven voor te zetten hoe moeilijk het ook is
zullen dieren gaan paren, om het voortbestaan van hun soort te garanderen
Het meest hou ik van de herfst, ze herinnerd mij aan oude vrouwen
hoe ze elk jaar weer de herfst meenemen naar hun huizen
hoe ze hun mannen langzaam voorbereiden op de winter
hun bestaan in de weegschaal leggen en de weg vrij maken als het nodig is
Utrecht – Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Nederlandstalige gedichten van Ali Şerik zijn opgenomen in verzamelbundels van Taalpodium Utrecht / Zeist. Doorbloeiend Heimwee is zijn laatste Nederlandstalige bundel.
–
Het meest hou ik van de herfst
–
–
Het meest hou ik van de herfst
van de bomen die niet in hun bladeren kunnen schuilen
maar ze één voor één aan de wind schenken
langzaamaan kan ik door het bos kijken
de natuur roept haar getuigen bijeen voor een nieuw begin
ik hoor hoe de bloemen zich in hun bollen voorbereiden
het nieuwe blad in een knop haar eerste gebed doet
het gras traag zijn kracht verliest boven de grond
de trekvogels zich groeperen voor de tocht
–
Het meest hou ik van de herfst die men ergens achter kan laten
waar oude herinneringen van oude mannen worden verteld
terwijl hun schip langzaam zinkt en ze hun ankers kunnen uitgooien
op oevers waar de bladeren van hun leven aanspoelen
–
Het meest hou ik van de herfst
de laatste kleuren van de flora kan men nog vinden als verdwaalde voorjaarsjurken
terwijl de insecten verdwijnen uit het gezicht van de velden
hebben de kleine wezens hun pootjes naar zich toegetrokken
wachten ze als zaad tot de lente open wordt gebroken door warme zonnestralen
terwijl de wolken de laatste warmte van deze zomer
met haar heldere en frisse druppels meenemen naar de winter
om het leven voor te zetten hoe moeilijk het ook is
zullen dieren gaan paren, om het voortbestaan van hun soort te garanderen
–
Het meest hou ik van de herfst, ze herinnerd mij aan oude vrouwen
hoe ze elk jaar weer de herfst meenemen naar hun huizen
hoe ze hun mannen langzaam voorbereiden op de winter
hun bestaan in de weegschaal leggen en de weg vrij maken als het nodig is
–
–
– Ali Şerik