Utrecht – De randen van het bestaan, de duistere gedachten, …Jolies Heij weet in haar poëzie deze ruwe kristallen van het leven te laten schitteren. In de tachtiger jaren studeerde zij Duits aan de Universiteit Utrecht en nu is zij full time dichter. Zij is te zien op onder meer poetry slams en poëziefestivals. Ook is zij GGZ-dichter. Een favoriete uitspraak op haar facebookprofiel: ‘Du musst nicht tanzen, aber beweg dein Herz (Wir sind Helden)’.
Vergeefs wachten op inspiratie
Dat is hoe je poëzie schrijft, weten de
dilettanten der taal over jambementen
in hun kloostercel gebogen die liefde
voor het ware met navelpraat gedogen.
Die als een dompteur met zichzelf en
het beest spelen zonder het ooit te
hebben aangeraakt want smetvrees
is een dankbare fobie voor hen die het
leven vrezen of voor wie inspiratie uit
lijken en verwelkende bloemen peurt.
Het meisje is dood, nou en? Het was
maar een fantasie, dus het kan bloeien
en bederven naar believen. Er is geen
poëzie in de dood noch de liefde. Dat is
voor weidestaarders in dat rottende
poldermoeras. Poëzie is in het vergeefs
wachten op treinen, de zure wijn en even
denken dat je een veelbelovende dichter was.
– Jolies Heij
Zie ook het interview met Jolies Heij over haar bundel ‘Lolita zei…’