Utrecht – De randen van het bestaan, de duistere gedachten, …Jolies Heij weet in haar poëzie deze ruwe kristallen van het leven te laten schitteren. In de tachtiger jaren studeerde zij Duits aan de Universiteit Utrecht en nu is zij full time dichter. Zij is te zien op onder meer poetry slams en poëziefestivals. Ook is zij GGZ-dichter. Een favoriete uitspraak op haar facebookprofiel: ‘Du musst nicht tanzen, aber beweg dein Herz (Wir sind Helden)’.
Harnas
Onder dikke lagen van zware rokken ligt haar geheim
verborgen. Hoe diep voordat je graven zult? Je haalt
je verbeelding van stal, het smachten is het halve werk.
Dan komt het bevragen en het praktische bij vlagen
noeste zwoegen. Ze maakt het je niet gemakkelijk, maar
dat is het laatste wat je zou willen. Met de moed der
wanhoop, woedend om het ongekraakte, nagels brekend
op haar hartstochtelijke hardheid baan je je een weg naar
haar innerlijk. Je hebt gehoord van de pot aan het einde
van de regenboog, de heilige graal en de kermis in de hel
als poort tot het schier onmogelijke. En net als je denkt
klaar te zijn openbaart zich weer een nieuwe laag onder
afgedragen schilfers. Zo aan het graven gewend ben je
niet verbaasd, zou zelfs niet anders meer willen. Tot het
moment suprème eindelijk daar is. Je houdt de adem in:
er schittert niets dan wit dat je vult met al je tranen.
– Jolies Heij