Gent – Erika De Stercke, lid van De Vier van Vrijdag, schrijft gedichten naar aanleiding van gesprekjes die zij opvangt in de trein, meldingen van vrienden. “Een gedachte of één woord kan bij mij blijven hangen en een eigen leven leiden. Ze laten mij niet los, de woorden. Mijn rugzak zit steeds vol met papiertjes en en allerlei info. Aan inspiratie geen gebrek.” Regelmatig gaat zij naar Nederland voor literaire activiteiten. Ook in Vlaanderen doet zij mee met poëzie-optredens.
Te samen en apart
Is het de huidskleur die prikt in
de ogen, de taal die contacten
afbreekt. Of is het de manier
van bewegen die deuren sluit.
De onverschilligheid is groter
dan verwacht. Wij die de wereld
naar onze hand draaien.
Onze woorden verdragen enkel
losse gesprekken over vage
onderwerpen. Ver van ons bed.
Het denken neemt standpunten
in maar wijzigt ze naargelang
de koers van voordeel.
Wanneer televisiebeelden ons
in het hart raken, kijken we weg.
Vooroordelen zijn er niet. We
sluiten de wegen bij de minste
verstoring.
Het zijn de kinderen, hier of daar,
onbevangen. Zij lachen met klare
ogen naar de toekomst.
– Erika De Stercke