Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Van 2016 tot en met 2022 gaf hij de Turkstalige literaire blad Kara Zambak uit. Inmiddels heet hij diverse bundels in het Nederlands op zijn naam staan. Zijn meest recente uitgave is ‘De zachte veren van de tijd’ uit 2024.
vandaag schijf ik een gedicht
vandaag schijf ik een gedicht over de mens
u kent vast wel een paar, ben ik bang.
zijn het niet geweldige dieren van het aarderijk
zo verschillend in kleuren en rituelen
paradijsvogel, vlinders en grazende kuddes.
als ze gaan zingen, hoor je de klanken van een waterval
het wuiven van riet, het eenzame gefluit van de wind
de galm in een grot, de echo van een berg
het bladerengeruis van een woud
hoewel ze ook vals kunnen zingen.
ik houd er een stel in mijn huis.
toch moet ik u waarschuwen voor deze wezens onder de morgenster
enkelen van hen kunnen buitensporig misdadig en aardig zijn
of hebben het kannibalisme van een vrouwtjes bidsprinkhaan bij de paring.
voor zulke creaturen behoed ik mezelf
doe voor de veiligheid de kooi maar op slot.
sommigen hebben het kwaad in hun malse vlees
staan op een zeepkist, vooruitgeschoven soldaten
die brullen dat u als toehoorder zuiver en onschuldig bent
dat juist anderen zo verdorven en onmenselijk zijn.
ze verbergen hun scherpe tanden, niet dat ze u willen bijten.
nee, ze willen u juist leren hoe je moet vastbijten, verscheuren
daartoe wordt u eerst opgewarmd, bieden ze oogkleppen aan.
op een onschuldige dag bent u zo opgehitst dat u niet eens merkt
dat bloed van uw mooie zachte lippen naar beneden druppelt, vergeet niet
u moet stevig in uw schoenen staan om niet daarmee door te gaan.
deze wezens komen altijd weer terug in de geschiedenis van de dierenrijk.
de overgrote meerderheid van deze soort is prachtig en lovenswaardig.
ik zie hoe ze in hun auto’s elke dag als een kudde gnoes
naar hun grasvlakten vertrekken, hoe ze als giraffen proberen
van de hoogste boom te eten.
ik houd er een stel in mijn huis
ze zijn lief en vriendelijk, daarom laat ik ze vaak naar buiten.
ga met hen in gesprek en bewonder hun glimlach en glanzende ogen.
hoe creatief ze zijn, schoonheid onderhouden, betoverend hun naaktheid.
hoe ze verhalen vertellen als druppelende engelentranen
de warmte opzoeken van kaarslicht en fakkels
kunnen omarmen als moeders, vrienden of vriendinnen
vechten om de storm te overleven, vooruitkijken, mediadenken overnemen.
ik ben een wild dier dat om zijn prooi cirkelt.
– Ali Şerik