Mijn naam is Ali Şerik. Mijn werk is onder andere te vinden in Dichter van Plint, in de verzamelbundel Heimwee Naar Huiswerk van uitgeverij Rainbow, in de verzamelbundel Met stip samengesteld voor Jos van Hest en in het kinder-en jeugdboek Lachen, Gieren, Brullen van uitgeverij Ploegsma. Daarnaast heb ik twee epos gepubliceerd: Land van Weemoeden De Zachte Veren van de Tijd.
de schoonheid van het kwaad
op een zonnige middag, aan het begin van het voorjaar
wanneer de zon te vroeg de zomer aankondigt
zit een mens op een bank en kijkt om zich heen.
onverwacht kruipt het kwaad uit zijn vlees
neemt naast hem plaats en wacht nieuwsgierig af
wat er nu met deze aardbewoner gebeurt.
de sterveling ziet een bonte stoet voorbijkomen
individuen gekleed om hun vreugde en schoonheid te vieren
onbewust wetend dat hun jeugdigheid voorbij zal drijven.
de eenling naast het kwaad kijkt zonder verlangen
zonder ontroering, naar de volmaaktheid
van deze prachtige en levenslustige wezens.
hij blijft zitten, richt zijn blik op de bomen en de hemel
observeert het steriele tafereel dat eeuwig lijkt te duren.
de afspraken in zijn agenda zijn niet langer van waarde.
donkere wolken hangen aan de verre horizon
met geklonken windvlagen
zwanger van zware voorjaarsbuien
maar ze deren hem niet.
twee politieauto’s razen voorbij
snerpende sirenes verscheuren het grasveld van het park.
hij draait zijn hoofd niet om
blijft rustig zitten, zijn ogen
volgen de bladeren, de wolken
een ekster die takken verzamelt.
zijn hoofd is leeg, hij denkt niet
aan gevaar, noch aan de regendruppels.
zwaarmoedig valt de avond
waarin normaal de klok van de honger luidt
die zich spreidt als een tafelkleed
over gedachten aan kebab, shakshuka en nasi lemak.
nu ervaart hij zijn honger slechts
als overbodig, een voorbijgaand gevoel.
al die tijd zit het gretige kwaad naast hem
glurend naar deze ziel die niet merkt
dat zijn hart een verlaten woestijn is geworden
leven en dood hem gelijk zijn.
tot een terriër blijft staan, gromt en zijn tanden laat zien.
de sterveling staart met open mond naar het dier.
dan, in een reflex, zuigt hij zijn buurman naar binnen
ademt uit en trapt de hond van zich af.
– Ali Şerik