Mijn naam is Ali Şerik. Mijn werk is onder andere te vinden in Dichter van Plint, in de verzamelbundel Heimwee Naar Huiswerk van uitgeverij Rainbow, in de verzamelbundel Met stip samengesteld voor Jos van Hest en in het kinder-en jeugdboek Lachen, Gieren, Brullen van uitgeverij Ploegsma. Daarnaast heb ik twee epos gepubliceerd: Land van Weemoeden De Zachte Veren van de Tijd.
wat heb ik je lief
ook al weet je niet waar ik verdwaald ben
waarheen mijn dromen zijn weggespoeld. als ik spreek
over de golven van de zee weet je niet waar ik mij thuis voel.
je weet niet hoe het aanvoelt om jezelf steeds terug te vinden.
dat vreugde een gedempte stem is die langs de snelweg van het bestaan ligt.
je weet niet dat ik een vreemde ben in het land dat zich ingraaft in zijn huid.
dat ik het doodmoe ben de verbitterde wereld te voelen. een wereld
die zijn paradijs verliest en de menselijke hel binnenhaalt.
je durft niet in mijn donkere nachten te lopen, je waagt je niet
in het zuivere meer waarin ik verdrink. antwoorden uit opgraaf
van nu en later. als ik in het bloedige verleden mijn kleren was
sluit jij alle deuren van de naakte hemel. wij zijn wegen die
elkaar zo vaak doorkruisen, twee verschillende hemellichamen
die met hun aantrekkingskracht elkaar afstoten, toch vast
aan elkaar geklonken, zo vervlochten dat wij elkaars wortels breken.
omdat ik jou liefheb, heb ik ook de vluchtige libelle lief.
heb ik de natte regen lief, de donkere heldere nacht lief.
heb ik alle vergankelijkheid lief, zoals de zoute nachtvlinder.
de hoopvolle zalm heb ik lief, die de woeste rivier liefheeft
om stroomopwaarts te gaan. de wilde krokodil die zijn nakomelingen liefheeft
door ze te beschermen tussen zijn hakende tanden.
ik heb je handen, je voeten lief. je lippen, je haren, je stem lief.
je bent mijn zonnebloemenveld, mijn drakennest.
mijn handpalmen vul ik met je zachte borsten. mijn armen omvatten
je welige heupen, je verleidelijke billen. mijn oren hebben je zoete glimlach lief.
mijn ziel voedt zich met je kruidige geur, met je grimmige woorden.
je bent mijn wankele hoop, mijn volle gifbeker. hoe je hoopvol kijkt
hoe je je stilletjes ontkleedt. hoe je onder het witte laken je schoonheid verbergt.
je zegt, geniet van het tijdelijke leven. zelfs ik zal niet treuren
als jij er niet meer bent.
– Ali Şerik