De grond van mijn geboorte gedraagt
zich zo anders, nu er bommen vallen
en geweerschoten klinken.
Het licht, verbijsterd gaapt naar een
ruïne, het huis van mijn jeugd.
In de lucht kletteren ze verder, de
dodelijke reeksen die zoeken wat
hen zo vreest.
Radars falen niet, nieuwe aanvoeren
van uiteengerukte levens, rook kruipt
in de ogen, vervormt wat normaal lijkt.
De hemel, een nieuwe thuis.
Utrecht – Erika De Stercke, lid van De Vier van Vrijdag, schrijft gedichten naar aanleiding van gesprekjes die zij opvangt in de trein, meldingen van vrienden. “Een gedachte of één woord kan bij mij blijven hangen en een eigen leven leiden. Ze laten mij niet los, de woorden. Mijn rugzak zit steeds vol met papiertjes en en allerlei info. Aan inspiratie geen gebrek.” Regelmatig gaat zij naar Nederland voor literaire activiteiten. Ook in Vlaanderen doet zij mee met poëzie-optredens.
–
Rookwolken
–
De grond van mijn geboorte gedraagt
zich zo anders, nu er bommen vallen
en geweerschoten klinken.
–
Het licht, verbijsterd gaapt naar een
ruïne, het huis van mijn jeugd.
–
In de lucht kletteren ze verder, de
dodelijke reeksen die zoeken wat
hen zo vreest.
–
Radars falen niet, nieuwe aanvoeren
van uiteengerukte levens, rook kruipt
in de ogen, vervormt wat normaal lijkt.
De hemel, een nieuwe thuis.
–
– Erika de Stercke