Opium verhalenwedstrijd

Hilversum – In het kader van de Boekenweek start het Avro programma Opium met de Opium Verhalenwedstrijd. De jury bestaat uit: schrijfster en juryvoorzitter Nelleke Noordervliet, voormalig Boekenweekgeschenk schrijver en Libris Literatuurprijs winnaar Arthur Japin en Boekenweekessay schrijfster Christine Otten.

Opium roept verhalenvertellers op om een beslissend moment uit hun eigen leven of dat van een ander in te sturen (maximaal 500 woorden). Insturen kan tot en met 5 maart. Het winnende verhaal wordt gepubliceerd in de Avrobode en de winnaar krijgt twee toegangskaarten voor het Boekenbal 2011 die het CPNB beschikbaar stelt. Zie voor alle info, verhalenwedstrijd.

One Reply to “Opium verhalenwedstrijd”

  1. ALLEMAN

    Het leven kan niet anders dan een loop nemen, als water dat van hoog naar laag stroomt. Zoals iedere rivier anders had kunnen stromen, afhankelijk van de bedding, zo had ieder leven een andere loop kunnen nemen. Veel vrije wil is een illusie.
    Dit was ongeveer wat de oude heer Alleman (87) overpeinsde. Daar nam hij alle tijd voor, precies de tijd waarover hij beschikte. Hij lag op bed. De slaapkamerruimte werd gevuld door uren zo ijl dat het zijn laatste konden zijn. De minuten waren er al uit verdwenen, en de seconden helemaal.
    Eline kwam binnen met een klein ontbijt. Ze was in huis gehaald om hem te verplegen. Hij had zijn keuze op haar laten vallen vanwege de blik in haar blauwe ogen. Dit was geen bazig type.
    ‘Had jouw leven heel anders kunnen uitpakken dan het tot nu toegedaan heeft? Vraag je je dat wel eens af?’
    Ze vroeg het zich af.
    ‘Misschien als ik als jongen geboren was, en uit andere ouders, in een ander land, in een andere tijd.’
    De oude heer Alleman hapte in zijn beschuit met magere kaas belegd en nam een slok thee.
    ‘De hele wereldgeschiedenis had anders kunnen lopen,’ zei hij.
    ‘Met minder bloedvergieten, mag ik hopen?’
    ‘Volksleiders waren meestal krachtpatsers met het verstand van een bronstige geit. Dat was wat je noemt beslissend. Oorlogen waren er niet omdat de gewone mensen het wilden.’
    ‘Staat de toekomst van de wereld er beter voor?’ vroeg Eline monter. ‘Kunnen we optimistisch zijn?’
    De oude heer Alleman sloot zijn ogen om een blik in de toekomst van de wereld te slaan. Hij zweeg vijf minuten lang. Eline wachtte geduldig af.
    ‘De zekerheid van de dood,’ zei hij toen, bijna op fluistertoon, ‘geeft kracht om te leven. Onsterfelijk willen zijn is een vorm van pessimisme. In een eeuwig bestaan valt niet te leven. Massa’s mensen zouden voortdurend zich van kant maken.’
    Eline schrok van zijn woorden. Die had ze niet verwacht. En zo had ze er zelf nooit over nagedacht.
    ‘Het geleefde voedt het levende,’ vervolgde hij. ‘Zonder dood geen geboorte. Zo is het in het hele heelal.’
    Waarom haar daarmee te vermoeien? Ze blaakt van jeugd en vriendelijkheid. Als haar vriend afstudeert in de theoretische fysica trouwen ze. Dat is het belangrijkste.
    Laat in de namiddag bracht ze het avondeten, een klein bord half vol waar geen damp meer van af sloeg. De oude heer Alleman was gestorven, dat zag ze meteen. In zijn vingers hield hij een blocnootje waarop iets geschreven stond: ‘Het meest beslissend in het leven is de dood, die krachtpatser die niets weg heeft van een geit en ook niet van een wijsgeer.’
    Naast het bed stonden zijn twee afgedragen sloffen. Eline pakte ze op en stopte haar handen erin. Menselijke warmte was eruit verdwenen, behalve nu de hare.
    De lucht in de kamer trilde licht. De ziel van de oude heer Alleman fladderde nog wat rond, als een kolibri, wachtend op een smalle kier tussen de balkondeuren.

    Gerard Bes
    Doverstraat 1
    2014 DC Haarlem
    06-14513518

Comments are closed.