Dennis Deelen.

Dennis Deelen (32) is geboren in Asten-Heusden en woont nu al weer ruim zeven jaar in Utrecht. Tijdens zijn studietijd was Dennis als journalist en later als hoofdredacteur verbonden aan het faculteitsmagazine. Nadat hij bij verschillende bedrijven aan de communicatie werkte, besloot Dennis in augustus 2006 te gaan backpacken in Zuid-Amerika. Van zijn reisbelevenissen hield hij een weblog bij. Later bleek dat het begin van zijn eerste boek ‘Dennis’ Day’ te zijn dat hij in september 2009 in eigen beheer uitgegeven heeft. Dennis’ Day is een bundel met 25 korte verhalen. Dennis is nu bezig met zijn tweede boek dat in 2010 zal uitkomen.

“Ik heb de smaak van het schrijven nu echt te pakken, vind het steeds leuker om te schrijven over alledaagse dingen. Dus ga ik door voor mijn tweede boek. Een aantal verhalen heb ik gepubliceerd op http://dennisday.blogspot.com Even spieken mag.”

Wie-wat-waar(om) toch?

Ik vond het zelf ook lange tijd erg vermakelijk: vakantiefoto’s van vrienden bekijken, elkaar krabbels sturen en blogs lezen van vrienden-van-vrienden. Maar ik stoor me steeds meer aan die wie-wat-waar-berichten waarmee mensen laten weten waar ze precies zijn, wat ze gedaan hebben en hoe leuk het wel niet was. Ik wil veel liever weten hoe het nou écht met mijn vrienden gaat. Zeker in deze donkere dagen voor kerst neemt mijn behoefte aan authenticiteit toe. Waarom schrijven mensen dit in godsnaam op? En wat moet een ander daar mee?

Vanuit een natuurlijke verwondering naar de achterliggende persoonlijke motieven, heb ik me hier dit weekend eens over gebogen. Ik heb wel 200 wie-wat-waar’s gelezen en ben tot de conclusie gekomen dat de schrijvers van deze Twitter-achtige berichten zijn te categoriseren in 3 typen personen.

Zo hebben we als eerste de hyvers die continu hun lief en leed willen delen. Zij komen met teksten als:

- Bij de tandarts geweest, nu tandpijn auw auw auw @ thuis op de bank

- Bart huilt al de hele nacht en Nini is ook al ziek @ de slaapkamer van de kids

- Ruim 1,5 uur in de vrieskou gewacht op de trein naar CS, brrr brrr @ Station Amsterdam Amstel

Deze meelijwekkende mensen zijn bijzonder eenzaam, hebben weinig vrienden of weten daar niet uit te halen wat ze zouden willen. Via Hyves zoeken ze alsnog dat contact. Het liefst willen ze een troostende arm om zich heen of honderden opbeurende krabbels per dag ontvangen.

De tweede groep grijpt Hyves aan om zichzelf of het eigen bedrijf de hemel in te prijzen met demagogische kreten als:

- Goed gesprek met Jort Kelder gehad, ook hij vindt ons bedrijf super @ kantoor

- De Kilimanjaro kent voor mij geen geheimen meer @ Tanzania Youth Hostel

- Vandaag op RTV Utrecht geweest voor de release van mijn nieuwe show @ RTV Utrecht dus

Naast een niet geringe vorm van narcisme beschikken deze onzekere personen over een ziekelijke bewijsdrang. Hun eigenwaarde hangt af van de bevestiging die ze van hun omgeving hopen te krijgen. Bij de minder plezierige momenten in het leven passen ze snel de struisvogelpolitiek toe.

Tot slot de groep die via Hyves graag laat weten hoe relaxed ze de hele dag door wel niet zijn:

- Warm bad genomen, nu m’n paarse trui aan en flesje Berberana opengetrokken @ home sweet home

- Kaartjes voor Lowlands zijn binnen!! Morgen meteen een knus tentje uitzoeken met Evelientje @ Perry Sport

- Buiten ijskoud dus lekker op de bank onder de warme deken met een kop verse muntthee @ Van Egmondkade

Overduidelijk een ongebalanceerd soort Hyvers dat graag meer intimiteit en warmte zou ervaren. Het pijnlijke gebrek hieraan wordt gecompenseerd door een overdosis leugens om een beeld te scheppen van een leven waarin dit er wel is of de momenten waarop beide behoeften er wel zijn worden wanhopig onder een vergrootglas gelegd.

Misschien is het wel zo dat deze winterse dagen mijn meest donkere kanten naar boven halen. Dat overzie ik nu niet. Hoe het ook zij, wat is het toch een onzin allemaal. Wat een on-ge-lo-fe-lij-ke onzin. Iedereen doet maar alsof het leven altijd vlekkeloos verloopt en alsof we overal succesvol in zijn: in ons werk, in de liefde en op de sportclub. We doen leuke dingen met zoveel ontzettend gezellige vrienden en zijn óók helemaal in ons hum als we een avondje lekker alleen thuis zijn. Laten we elkaar hierin zoveel mogelijk en zo vaak mogelijk bevestigen! Mocht er al een keer tegenslag zijn, dan overwinnen we die probleemloos of ontstaat er een buitenproportionele roep om aandacht, aandacht, aandacht.

Durft er niet eens iemand zeggen dat ‘ie zich ronduit klote voelt? Dat hij geen idee heeft hoe hij zijn verloren liefde voor zich terugwint of het contact met zijn irritante collega weer op de rit krijgt?

Is er niet eens iemand die lekker cynisch doet over al deze leugenachtige wauwelberichten op Hyves en schaamteloos zeikt over het ongebreidelde veinzen van geluk? Is er geen zwartgallige pen te vinden die deze poppenkast voor eens en voor altijd goed op de schop neemt?

Daar heb ik nou behoefte aan @ home achter mijn laptop.