De vrijdag volgens Ali Şerik

Mensen zonder gezichten
Er zijn mensen die hun gezicht verliezen
als de nacht in zijn eigen adem valt
er zijn mensen die zich terugtrekken uit hun gezichten
sterven op plaatsen waar niemand komt
er zijn mensen die op de rand lopen
op de rand van hun eigen afgrond
hun gezicht is als een herfstblad
dat elke moment door de wind gegrepen kan worden
er zijn mensen die hun gezicht verkopen
doordat ze verslaafd raken aan hun eigen voorspoed
verslaafd raken aan hun eigen zweetgeur
er zijn mensen die hun gezicht kwijtraken
sommigen door toeval of door een verkeerde beslissing
waarin ze aan het zeilen zijn, in hun kleine zee
ze laten hun gezicht in vreemde steden achter
op ankerplaatsen waar ze nooit meer komen
in gesprekken waarin ze mistasten
sommigen verliezen hun gezicht op jonge leeftijd
ze kennen hun wereld nog nauwelijks
waarvan ik zo terneergeslagen word
de daders lopen met hun gezichten weg
voor hun eigen bijval
voor het monster in hun lichaam
er zijn mensen die hun gezicht missen
op oudere leeftijd, ze sluiten alle deuren
verscheuren hun brieven en foto’s
drukken continu op de delete toets
bekijken zichzelf in de spiegel
vervloeken het gezicht dat ze hun hele leven kennen
zelfs tot in hun kinderen
het meeste hou ik toch van hen
omdat ze door willen leven
na al die misère, na al die schade
er zijn ook mensen, vriendelijke mensen
leuke mensen die hun gezicht afdoen
wanneer het hun maar past
voor hen ben ik het meeste bang
Ali Şerik. Foto: Hans Erkelens
Ali Şerik. Foto: Hans Erkelens
Amersfoort – Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Nederlandstalige gedichten van Ali Şerik zijn opgenomen in verzamelbundels van Taalpodium Utrecht / Zeist. Doorbloeiend Heimwee is zijn laatste Nederlandstalige bundel.
Mensen zonder gezichten
Er zijn mensen die hun gezicht verliezen
als de nacht in zijn eigen adem valt
er zijn mensen die zich terugtrekken uit hun gezichten
sterven op plaatsen waar niemand komt
er zijn mensen die op de rand lopen
op de rand van hun eigen afgrond
hun gezicht is als een herfstblad
dat elke moment door de wind gegrepen kan worden
er zijn mensen die hun gezicht verkopen
doordat ze verslaafd raken aan hun eigen voorspoed
verslaafd raken aan hun eigen zweetgeur
er zijn mensen die hun gezicht kwijtraken
sommigen door toeval of door een verkeerde beslissing
waarin ze aan het zeilen zijn, in hun kleine zee
ze laten hun gezicht in vreemde steden achter
op ankerplaatsen waar ze nooit meer komen
in gesprekken waarin ze mistasten
sommigen verliezen hun gezicht op jonge leeftijd
ze kennen hun wereld nog nauwelijks
waarvan ik zo terneergeslagen word
de daders lopen met hun gezichten weg
voor hun eigen bijval
voor het monster in hun lichaam
er zijn mensen die hun gezicht missen
op oudere leeftijd, ze sluiten alle deuren
verscheuren hun brieven en foto’s
drukken continu op de delete toets
bekijken zichzelf in de spiegel
vervloeken het gezicht dat ze hun hele leven kennen
zelfs tot in hun kinderen
het meeste hou ik toch van hen
omdat ze door willen leven
na al die misère, na al die schade
er zijn ook mensen, vriendelijke mensen
leuke mensen die hun gezicht afdoen
wanneer het hun maar past
voor hen ben ik het meeste bang
– Ali Şerik