De Vier van Vrijdag: Marlies Souren

Marlies Souren. “Ik kan mezelf in heel veel opzichten niet laten vallen.” Foto: Peter le Nobel

Ik ben iemand die van taal houd, ik herinner mij heel goed dat de klank van taal, de beweging van woorden etc. mij al heel vroeg interesseerden. Ook op de boerderij van mijn ouders (een cultuurarme omgeving, zonder boeken etc.) keek ik de woorden van de dierenarts en andere bezoekers echt uit hun mond. In 1980 publiceerde ik mijn eerste dichtbundel : “Iglo”. Afgelopen jaar 2018, bracht ik mijn tiende bundel uit. Mezelf uitdrukken via taal is een tweede natuur voor mij. Ik schreef columns en kunstrecensies, verhalen en gedichten. Het vloeit soms als vanzelf uit mijn pen en mijn computer. Niet dat het allemaal even goed is, maar het gebeurt vanuit een innerlijke noodzaak.

Mendini en ik

We verschillen niet zoveel
Wat hij maakte lijkt gemaakt voor mij
En ik wil het, ik wil het
De kurkentrekker met gespreide armpjes
De grote gekleurde Prouststoel
Daar wil ik in
De lampen in het taartjes restaurant
Ja wil ik ook
De gouden aktentas, ja die is natuurlijk
Voor mij
Het zilverkleurige espreso-kannetje
Moet mee naar mijn keuken
De carrousel met ronddraaiende
Mendinischatten voor op mijn bureau
Het veel kleurig keramische hoofd met
Grote oren luistert al lang naar mij
Nu dan snel mijn selfies schieten
Thuis uitpakken en kiezen
Maar WAAR zijn mijn selfies gebleven?
Mijn i phone is leeg
Ik begrijp het:
Mendini heeft mij ingelijfd.

– Marlies Souren