De Vier van Vrijdag: Marlies Souren

Marlies Souren. “Ik kan mezelf in heel veel opzichten niet laten vallen.” Foto: Peter le Nobel

Ik ben iemand die van taal houd, ik herinner mij heel goed dat de klank van taal, de beweging van woorden etc. mij al heel vroeg interesseerden. Ook op de boerderij van mijn ouders (een cultuurarme omgeving, zonder boeken etc.) keek ik de woorden van de dierenarts en andere bezoekers echt uit hun mond. In 1980 publiceerde ik mijn eerste dichtbundel : “Iglo”. Afgelopen jaar 2018, bracht ik mijn tiende bundel uit. Mezelf uitdrukken via taal is een tweede natuur voor mij. Ik schreef columns en kunstrecensies, verhalen en gedichten. Het vloeit soms als vanzelf uit mijn pen en mijn computer. Niet dat het allemaal even goed is, maar het gebeurt vanuit een innerlijke noodzaak.

De wilde roos

Zo opschietend

Tussen puin

Verloren groeiend

Tussen brandhout en

Ontroerend door eenvoud

En kracht. Laat na mijn

Dood, slechts deze roos

Groeien op mijn graf

Ik wil geen steen, geen last

Die mij zal drukken

Als ik uiteindelijk moe

Van het torsen, rusten mag

Laat mij dan slapen

Met de bloem

Die ik het meest bemin

De wilde roos.

– Marlies Souren