De Vier van Vrijdag: Marlies Souren

Marlies Souren. “Ik kan mezelf in heel veel opzichten niet laten vallen.” Foto: Peter le Nobel

Ik ben iemand die van taal houd, ik herinner mij heel goed dat de klank van taal, de beweging van woorden etc. mij al heel vroeg interesseerden. Ook op de boerderij van mijn ouders (een cultuurarme omgeving, zonder boeken etc.) keek ik de woorden van de dierenarts en andere bezoekers echt uit hun mond. In 1980 publiceerde ik mijn eerste dichtbundel : “Iglo”. Afgelopen jaar 2018, bracht ik mijn tiende bundel uit. Mezelf uitdrukken via taal is een tweede natuur voor mij. Ik schreef columns en kunstrecensies, verhalen en gedichten. Het vloeit soms als vanzelf uit mijn pen en mijn computer. Niet dat het allemaal even goed is, maar het gebeurt vanuit een innerlijke noodzaak.

Palmolive

Ja, daarachter in het schap
ligt nog een stukje zeep
een doorgesneden amandel
op de verpakking, “delicate care’’
ik haal het witte blokje
tevoorschijn, bloot en glanzend
in mijn hand en kijk meteen
is daar mijn moeder, haar handen
in het sop, de ijzeren tobbe
op het erf, bijna eerbiedig
spreekt ze het uit Palm-oo- lieve!
Ik zie haar wringen, soppen
ruiken aan het glanzende blokje
bij deze zeep horen tranen
geen geur.

– Marlies Souren