De Vier van Vrijdag: Marlies Souren

Marlies Souren. “Ik kan mezelf in heel veel opzichten niet laten vallen.” Foto: Peter le Nobel

Ik ben iemand die van taal houd, ik herinner mij heel goed dat de klank van taal, de beweging van woorden etc. mij al heel vroeg interesseerden. Ook op de boerderij van mijn ouders (een cultuurarme omgeving, zonder boeken etc.) keek ik de woorden van de dierenarts en andere bezoekers echt uit hun mond. In 1980 publiceerde ik mijn eerste dichtbundel : “Iglo”. Afgelopen jaar 2018, bracht ik mijn tiende bundel uit. Mezelf uitdrukken via taal is een tweede natuur voor mij. Ik schreef columns en kunstrecensies, verhalen en gedichten. Het vloeit soms als vanzelf uit mijn pen en mijn computer. Niet dat het allemaal even goed is, maar het gebeurt vanuit een innerlijke noodzaak.

Je haar kan ik aanraken

En je oren maar
niet je stem, je longen
je ogen, je hart.-
vasthouden kan ik je
maar houden niet.

Ik kan je aanraken,
wanneer ik je zie
ik wil je raken,
als ik je tref.

Ik mag je lenen
mag je kennen
meer mag ik
niet vragen.

Maar toch, ik
vraag je, verlaat mij niet,
doe dat niet.
Ik wil je raken
Wanneer je me ziet.
Zie mij, maar
Verlaat mij niet.

– Marlies Souren