De Vier van Vrijdag: Erika De Stercke

Erika De Stercke.
Erika De Stercke.

Utrecht – Erika De Stercke, lid van De Vier van Vrijdag, schrijft gedichten naar aanleiding van gesprekjes die zij opvangt in de trein, meldingen van vrienden. “Een gedachte of één woord kan bij mij blijven hangen en een eigen leven leiden. Ze laten mij niet los, de woorden. Mijn rugzak zit steeds vol met papiertjes en en allerlei info. Aan inspiratie geen gebrek.” Regelmatig gaat zij naar Nederland voor literaire activiteiten. Ook in Vlaanderen doet zij mee met poëzie-optredens.

Een knal onder mijn slapende ogen
de klok wandelt over haar cijfers heen
op tafel verstopt een bos sleutels zich
pestkoppen, elke dag hetzelfde spel
Mijn benen lijken vastgemetseld aan een
lijf van lood, schuin steek ik over, straat
vol zichtbare voetangels, rood licht
getoeter, geen schoolvoorbeeld
Als een ridder ten strijde in de volgepropte
voetgangerstunnel ontwijk ik vaste obstakels
bots tegen een ademende massa, wring mij
naar het perron, net een zotgedraaide bobijn
Na een hoop elleboogwerk tussen verzuurde
gezichten, wacht de trein, zalige gedachte
ik hoor een fluittoon, zie hoe de deuren van dit
ijzeren stel zonder genade rammelend sluiten
Met een overwinningskreet rijdt dit geraamte
onder gevloek en gekletter en achtervolgd door
mijn groene bliksemschichten voldaan weg
In het harnas
Een knal onder mijn slapende ogen
de klok wandelt over haar cijfers heen
op tafel verstopt een bos sleutels zich
pestkoppen, elke dag hetzelfde spel
Mijn benen lijken vastgemetseld aan een
lijf van lood, schuin steek ik over, straat
vol zichtbare voetangels, rood licht
getoeter, geen schoolvoorbeeld
Als een ridder ten strijde in de volgepropte
voetgangerstunnel ontwijk ik vaste obstakels
bots tegen een ademende massa, wring mij
naar het perron, net een zotgedraaide bobijn
Na een hoop elleboogwerk tussen verzuurde
gezichten, wacht de trein, zalige gedachte
ik hoor een fluittoon, zie hoe de deuren van dit
ijzeren stel zonder genade rammelend sluiten
Met een overwinningskreet rijdt dit geraamte
onder gevloek en gekletter en achtervolgd door
mijn groene bliksemschichten voldaan weg
– Erika De Stercke