De laatste vrijdag volgens Hanneke Verbeek

‘Gedichten maken je gedachten af’
Utrecht – De laatste ‘Vrijdag volgens Hanneke Verbeek…’ De dichteres stopt ermee, althans voor deze dag. Elke dinsdag blijft zij de foto’s van Geerten van Gelder van poëtisch commentaar voorzien. “En daarom is het goed als de gedichten op vrijdag door iemand anders geschreven worden.” Dat is Ali Şerik, die volgende week begint.
Hanneke zet dus een stapje terug, althans, op deze site, want niet alleen is ze bestuurslid van Taalpodium, het grootste gezelschap van dichters en schrijvers in Midden-Nederland, zij maakt ook deel uit van een dichtersgroep in Amersfoort en de dichtersgroep  Apropos in Houten. “In beide groepen hebben bespreken we van iedere deelnemer een gedicht. Degene die het heeft geschreven houdt eerst 20 minuten zijn mond en reageert pas achteraf. Dat kan tot heel verrassende inzichten leiden. Soms heb je een gedicht vanuit een persoonlijke optiek geschreven, maar ziet de ander er ook een visie op de maatschappij in. Dan blijkt je gedicht meer lagen te hebben dan gedacht.”
Rust
Als kind en jonge vrouw schreef ze gedichten. “Later, toen ik het heel druk had met werk, gezin, kinderen, had ik soms nogal last van een vol hoofd, vol gedachten omdat me de tijd ontbrak  om ze ‘uit’ te denken.” Later krijgt ze die tijd meer. Elke ochtend schrijft ze nu een gedicht. Het opschrijfboekje op haar nachtkastje bij een brainstorm gebruikt ze niet meer. ”Je krijgt de rust, waardoor iets beschikbaar wordt. Met gedichten maak je de gedachten af in jezelf. wDan kun je ze loslaten en zijn ze ook weg. Ik weet dan ook nooit meer wat ik precies geschreven heb. Dat vind ik zo leuk aan plaatsing van mijn gedichten op de Nationale Boekenblog: de manier van publiceren past heel erg bij mij. Je geeft je gedichten vorm, zet ze op de blog, en dan mogen ze weer dezelfde ruimte in waar ze vandaan zijn gekomen.”
Het slotgedicht:
klankschaduw
afscheid kwam naderbij
verstolen glimlach om de mond
ze nam mijn hand en sneed die
los van de gewenning
ze trok me mee naar waar
nog niets gegeven was
een lege regio, vrij van
beaming of ontkenning
ze zei voor ze me achter liet:
niets zal je hier ontbreken en
leemte werpt haar schaduw niet
ze klinkt in echo voor me uit
bevloeit de grond met troost
mijn pen met kleuren inkt
– Hanneke Verbeek

‘Gedichten maken je gedachten af’

De laatste 'Vrijdag volgens Hanneke Verbeek' is aangebroken, maar elke dinsdag kan iedereen blijven genieten van haar gedichten. Foto: Geerten van Gelder
De laatste 'Vrijdag volgens Hanneke Verbeek' is aangebroken, maar elke dinsdag kan iedereen blijven genieten van haar gedichten. Foto: Geerten van Gelder
Utrecht – De laatste ‘Vrijdag volgens Hanneke Verbeek…’ De dichteres stopt ermee, althans voor deze dag. Elke dinsdag blijft zij de foto’s van Geerten van Gelder van poëtisch commentaar voorzien. “En daarom is het goed als de gedichten op vrijdag door iemand anders geschreven worden.” Dat is Ali Şerik, die volgende week begint.
Hanneke zet dus een stapje terug, althans, op deze site, want niet alleen is ze bestuurslid van Taalpodium, het grootste gezelschap van dichters en schrijvers in Midden-Nederland, zij maakt ook deel uit van een dichtersgroep in Amersfoort en de dichtersgroep Apropos in Houten. “In beide groepen bespreken we van iedere deelnemer een gedicht. Degene die het heeft geschreven houdt eerst 20 minuten zijn mond en reageert pas achteraf. Dat kan tot heel verrassende inzichten leiden. Soms heb je een gedicht vanuit een persoonlijke optiek geschreven, maar ziet de ander er ook een visie op de maatschappij in. Dan blijkt je gedicht meer lagen te hebben dan gedacht.”
Rust
Als kind en jonge vrouw schreef ze gedichten. “Later, toen ik het heel druk had met werk, gezin, kinderen, had ik soms nogal last van een vol hoofd, vol gedachten omdat me de tijd ontbrak  om ze ‘uit’ te denken.” Later krijgt ze die tijd meer. Elke ochtend schrijft ze nu een gedicht. Het opschrijfboekje op haar nachtkastje bij een brainstorm gebruikt ze niet meer. ”Je krijgt de rust, waardoor iets beschikbaar wordt. Met gedichten maak je de gedachten af in jezelf. Dan kun je ze loslaten en zijn ze ook weg. Ik weet dan ook nooit meer wat ik precies geschreven heb. Dat vind ik zo leuk aan plaatsing van mijn gedichten op de Nationale Boekenblog: de manier van publiceren past heel erg bij mij. Je geeft je gedichten vorm, zet ze op de blog, en dan mogen ze weer dezelfde ruimte in waar ze vandaan zijn gekomen.”
Het slotgedicht:
klankschaduw
afscheid kwam naderbij
verstolen glimlach om de mond
ze nam mijn hand en sneed die
los van de gewenning
ze trok me mee naar waar
nog niets gegeven was
een lege regio, vrij van
beaming of ontkenning
ze zei voor ze me achter liet:
niets zal je hier ontbreken en
leemte werpt haar schaduw niet
ze klinkt in echo voor me uit
bevloeit de grond met troost
mijn pen met kleuren inkt
– Hanneke Verbeek