Danny Haelewaters – ‘Nagels vol verdriet’

"Ik had evenwel een klein hartje toen. Ik zou worden overgelaten aan zijn lusten."
"Ik had evenwel een klein hartje toen. Ik zou worden overgelaten aan zijn lusten."

Utrecht – Danny Haelewaters (27) is bijna klaar als bioloog en actief in verschillende maatschappelijke organisaties als BIZON en Sea First Foundation. Hij schrijft al enkele jaren en heeft zich onlangs ook op korte verhalen toegelegd. Hij heeft al artikelen gepubliceerd in De Beiaard, in magazines van CJP en verschillende websites en schrijft ook geregeld recensies en opiniestukken.Meer artikels zijn te lezen op zijn blog: http://dannyhaelewaters.wordpress.com Van zijn hand het kort verhaal ‘Nagels vol verdriet’. 

Nagels vol verdriet

Ik wist niet meer wat te doen. Op zo’n moment kan je niet weten wat nog te doen. En dan biedt de laatste oplossing zich aan. Prostitutie. Alles had ik al geprobeerd, van krantenjongen tot nachtarbeider in een bakkerij. Alles leverde slechts een kruimel en een ei op. Met mijn lichaam te verkopen zou het anders gaan. Je zou prostitutie alleen maar (willen) associëren met koude, vochtige plaatsen in Rusland – of alvast met Russische jongens. Niets is echter minder waar. In Nederland, Frankrijk en zelfs België geven meerdere studenten, ook jongens, hun lichaam weg in ruil voor geld. Geld om studies te kunnen bekostigen. Overdag de brave, oplettende student. ’s Nachts de meest geile dienaars van wie hen betaalt.

Het was al na middernacht toen ik mijn eerste klant vond. Ik was ingelogd op een online datingplatform. Hij had me hier aangesproken. Na enkele over-en-weer berichten wisselden we msn uit, waarna we snel een afspraak maakten. Ik was erg zenuwachtig. Nog nooit had ik dit gedaan. ‘Ik keer terug,’ dacht ik meermaals op mijn fiets, maar ik moest dit doen om financieel rond te komen. Na een fietstocht die beduidend minder lang leek dan aanvankelijk gedacht, in een niet te schatten vrieskou, kwam ik uit op de juiste straat. Ik maakte mijn fiets vast aan een stelling die daar ergens stond en vervolgde mijn weg te voet. Enkele huizen verder verscheen het nummer 89. Ik deed mijn jas open en dan weer toe. ‘Hoe zou ik me het beste tonen?’ Jas open of toe? Ik deed hem toch weer open. Dat stond beter, vond ik. Ik belde aan. Mijn hart klopte in mijn keel maar tegelijk zette ik mijn meest mannelijke gelaat op.

Na een minuutje hoorde ik geschuifel in de gang. De voordeur ging open. Een vriendelijk kijkende ietwat oudere man deed open. Ik herkende hem van het msn-venstertje. Een resem kortzinnen verlieten zijn mond: “Hallo, kom binnen. Heb je het toch niet te koud gehad? De chauffage brandt hier hoor. Let niet op de rommel.” Hij was duidelijk zenuwachtig. Ik bedacht me wat een normale escort zou doen en ontkleedde dan maar deels. Ik deed mijn schoenen uit, evenals mijn jas en truien. Hij stond er onwennig bij. Hij sprak over de situatie met datzelfde bijvoeglijke naamwoord. ‘Eh.. Ja. Ik heb het …’ en hij stopte me 100 euro toe. We hadden vooraf duidelijke afspraken gemaakt over de betaling. Ik stopte het geld weg in een verborgen zakje van mijn jas en gooide die terug op de aftandse zetel, bij de rest van mijn kleren. Ik ging voor hem staan. Na mijn schouders opgehaald te hebben zei ik: ‘Hier is je man.’ Het klonk stoerder dan verwacht. Ik had evenwel een klein hartje toen. Ik zou worden overgelaten aan zijn lusten.

Het huis zag er uit als een stort, maar dan net iets properder en evenwel met toekomstmogelijkheden. Ik meende me in een chique herenhuis te bevinden, met hoge plafonds en dito deuren. De ruimte waarin de man mij ontving was netjes opgeruimd. Heel sober ook, met enkel een tafel, twee stoelen, een televisie, de aftandse zetel met mijn kleren op en een moderne zitbank. Achter een klein hoekje stond dan nog een klein kastje, merkte ik later op, toen ik al aan de driften van de man overgeleverd was. Er was nog niet geschilderd geweest, wat maakte dat de muren ietwat Oost-Europees aandeden. De man zelf zag er niet veel beter uit. Toen hij me voor het eerst aanraakte, bedacht ik me dat hij niet echt gelukkig moest zijn in zijn bestaan. Ik had zelfs medelijden met de man. De hele situatie was erg mistroostig. Slechts één schilderij hing aan de muur. Ik bestudeerde het ding toen de man me betastte over mijn hele lichaam. Het zag er evenzeer een droef tafereel uit: enkel maar beigetinten. Niets meer. Geen figuren, geen vormen. Slechts een bonte diversiteit aan beige. De bestudering hield op toen de man me voor het eerst probeerde te kussen. Zijn tong zocht de mijne. Het eerste contact was aarzelend, maar – zo leek het wel – een hele opluchting. De man ontdeed me van mijn T-shirt en zocht zijn weg naar mijn kruis. Hij had verstand ter zake. Hij pakte de dingen namelijk erg opwindend aan, moet ik eigenlijk toegeven. Na een half uurtje stond ik poedelnaakt voor hem. Hij raakte me overal aan, steeds sneller en snel afwisselend. Uiteindelijk begon hij zich slechts op mijn geslacht te concentreren. Met zijn tong beroerde hij elk onderdeel van mijn harde lid. Ik wist helemaal niet wat er van mij als escort werd verwacht, dus bleef ik maar gewoon staan. Dat bleek de goede keuze. De man vermaakte zichzelf gedurende een hele poos, en zo had ik de tijd om rond te kijken en een persoonlijke imaginaire toets te geven aan het geheel. Deze kamer moest al zeker van die droefheid afgeholpen worden. Een lichtviolet kleurtje zou wonderen doen, bedacht ik me. Moesten er nog wat voleiken kasten tegen de muur staan, zou het geheel ook gezelligheid kunnen uitstralen, iets wat deze ruimte zeker kon gebruiken. De man nam ondertussen mijn lid in zijn mond. Ondertussen beroerde hij met zijn vingers mijn borstkas. Ik merkte op dat de nagels van zeven vingers netjes geknipt waren. Drie overige vingers waren minder aantrekkelijk, met nog lange, vieze nagels aan. Tijdens de pijpsessie zocht ik de ruimte af naar een nagelknipper, met succes. De man moet in afwachting van deze afspraak zijn nagels staan knippen hebben, en net niet rondgeraakt zijn. De man ging steeds feller te werk, hij rukte tot ik bijna klaarkwam. Ik hield hem tegen. Hij leidde me naar de zetel en fluisterde dat hij me graag had doen klaarkomen. Ik stemde in en dacht aan mijn ideale partner. Mijn lichaam schokte van intensiteit; de man genoot zichtbaar van het strakker worden van de buikspieren. Het klaarkomen veroorzaakte een hele schokgolf van rillingen, wat een brede glimlach toverde op het gelaat van de man. Hij keek me aan en liet me dan los. Hij had het nog steeds. De overtuiging stond in zijn aangezicht te lezen.

Hij keek me blijvend aan, met grote arendsogen, toen ik bezig was me opnieuw aan te kleden. De sfeer was weer omgeslagen, dezelfde onwennigheid van het begin van deze afspraak hing in de ruimte. De marmeren zuil, vlak naast de deur richting inkomhal, was me niet eerder opgevallen. De brief die erop lag was geadresseerd aan ‘Mevrouw E. Levleugele’. Hij was getrouwd. Of gescheiden, al droeg hij zijn ring nog. Enkele tellen bevond ik me op mijn fiets, smsend dat ik een half uurtje later zou zijn. Als ze zou vragen waar ik was geweest, zou ik zeggen dat ik een vriend had geholpen met deeltaak 4A: Communicatie & Overleg. Het lijkt wel schizofrenie, maar ik besef het wel.