Carlien van Viegen.
Carlien van Viegen (1978) studeerde Communicatie & Management in Utrecht. Ze is verslaafd aan schrijven. Op de momenten dat ze geen columns schrijft, werkt ze als communicatieadviseur bij een charitatieve organisatie in Amsterdam. ‘Je kent ze wel, die momenten. Op straat, in een koffiebar, aan de andere kant van de wereld, op je werk of gewoon thuis. Iets maakt dat je ze niet snel vergeet. Dát zijn de momenten die er toe doen. Daar maak ik graag regelmatig wat woorden aan vuil.’
Carlien schrijft columns en verhalen over wezenlijke en vooral ook onwezenlijke ervaringen: eigenzinnige overpeinzingen, bijzondere ontmoetingen, hilarische belevenissen en reisverslagen met een originele invalshoek. Onlangs heeft ze haar eerste boek uitgebracht, getiteld: ‘Mooie momenten en andere roze dingen’. Voor info en meer verhalen, check Carliens Magazine: www.carliensmagazine.blogspot.com.
Radeloze wellustigheid
Ten einde raad had ik aan de paaltjes langs de weg gevraagd wat ik moest beslissen. Als ik steeds met m’n trapper beneden zou uitkomen bij de paal, mocht ik het doen, zo niet, mocht het niet.
Even later sta ik voor zijn deur. De deur van mijn ex, die er zo vertrouwd uit ziet. Zenuwen gieren door m’n lijf. Is dit wel slim? Wat als het niet uit komt, of erger nog, als hij met iemand anders in bed ligt? Kom op, het is net uit, dat zou hij nooit doen. En bovendien, de paaltjes spraken hun advies unaniem uit, dus twijfelen is nergens voor nodig.
Net voordat ik op de bel wil drukken, zwaait de deur open en verschijnt er een blonde dame in de opening. Ze heeft nog minder kleren aan dan ik, en geloof me, ik heb weinig aan, het is 28 graden.
“Ja?” zegt ze een beetje versuft.
Ik weet niets uit te brengen, m’n tong voelt als een uitgedroogde plak salami.
Dus toch! Hij heeft nú al iemand anders!
Als ze de verwarring van mijn gezicht afleest, wil ze haar door-m’n-ex-afgelebberde scheur open trekken om iets te zeggen. Maar het is mijn beurt, via mijn onafgelebberde scheur zal ik haar ’s even flink de waarheid vertellen. Vol afschuw kijk ik haar aan.
“Eh niks, laat maar”, is alles wat ik er uit krijg. Tranen prikken in m’n ogen. Verbolgen draai ik me om.
Dan komt m’n ex aangelopen.
“Hé lieverd!”, roept hij enthousiast. “Wat een verrassing!”
Kan het nog gênanter? En wat doet-ie nou blij man.
Ik kijk nog eens naar de blondine.
Hij volgt mijn blik en begint te lachen. “Je hebt al kennis gemaakt met Sara zie ik?”
Aan de manier waarop hij het brengt lijkt hij zich niet betrapt te voelen.
“Kom!” en hij trekt me mee langs Snobby Blondy de gang in.
Ik wil uitgaan van zijn puurheid, maar tegelijkertijd niet naïef zijn. Vertwijfeld loop ik achter hem aan en doe zijn huisdeur achter me dicht. Hij geeft me een warme knuffel en fluistert in m’n oor hoe blij hij is om me te zien. “Nogal een sleazy wijffie hè, m’n nieuwe bovenbuurvrouw”, zegt hij met een vies gezicht. “Ik hoor haar en d’r vriend dag en nacht gaan.”
Een golf van blijdschap overspoelt me.“Kijken wie er het meeste herrie kan maken?”, vraag ik zwoel en stort me in zijn armen.
