Protest tegen boycot dichters: ‘Utrecht culturele shoarmastad’

Utrecht – Dichter Baban heeft een protestdicht geschreven tegen de gesloten kunstwereld van Utrecht. “Deze stad staat open voor andere culturen, maar niet overal”, schrijft Baban in een toelichting. “Als dichter of als kunstenaar krijgen we niet of nauwelijks toegang tot de gevestigde podia. Wel mogen mensen uit andere culturen aanwezig en actief zijn in wijken zoals Lombok en Overvecht en werken als winkelier, buschauffeur of shoarmaman. Maar wij, mensen uit een andere cultuur kunnen zoveel meer brengen. We maken ook kunst en poëzie!”

Baban vervolgt: “Ik ben dichter en kom uit Irak, een land met een rijke poëzietraditie. Ik publiceer, heb onlangs een poëziebundel uitgegeven, maar op de Utrechtse gevestigde podia zul jij mij zelden zien, omdat ik daarvoor niet wordt uitgenodigd.”

De dichter ziet dat dit ook andere dichters overkomt. “Wij zijn daar niet welkom, terwijl organisaties zoals de Stichting Literaire Activiteiten Utrecht gesubsidieerd worden om Utrechtse kunstenaars uit alle culturen een podium te bieden. Wat je daar ziet, zijn voornamelijk blanke Nederlanders.”

Voor Baban voelt dit extra pijnlijk nu hij juist omwille van de vrijheid van het woord zijn geboorteland moest ontvluchten. Nu voor hem blijkt dat hier ‘muren rond zijn woorden’ zijn gebouwd, is dat voor hem een hard gelag.

Kansen

 ”Ik ben een professioneel dichter, ik heb twee gedichtenbundels uitgegeven. Ik wil de Utrechters ontzettend graag de rijkdom en de positieve kant van de kunst en cultuur uit mijn vaderland laten zien. Maar ik krijg geen kansen op de gevestigde podia zoals Het Huis van de Poëzie en daarmee ook geen aandacht van de media die over deze evenementen berichten. Een boycot dus. Op deze manier krijg ik nooit dezelfde mooie kansen zoals andere, Nederlandse, dichters in de stad. Dus ik ben zelf actief en heb eigen poëziepodium opgericht, samen met muzikant Monir en kunstschilder Araz: ‘Meer woorden, meer kleuren’. Wat niet nodig zou moeten zijn. Wij horen daar ook, op de gevestigde podia, samen met onze Nederlandse kunstcollega’s.”

Hieronder het gedicht:

Utrecht culturele shoarmastad

Ik ben geaccepteerd in deze stad als shoarmaman

Terwijl ik dichter ben

Ze eten de falafel die ik voor ze bak

mijn woorden willen ze niet horen

Ze bouwen dikken muren rondom mijn gedichten

En geven mij een transparant raam voor mijn shoarmatent

Integratiebeleid is zeer actief voor de nieuwsgierige magen

En woorden en andere kleuren horen niet bij hun poëziepodia

Ze blokkeren mijn dromen, gedachten

mijn nieuwe taal wil graag gedichten schrijven

Stad van diepe geschiedenis en mooie grachten

Utrecht hoor je mijn klaaglied?

Utrecht culturele shoarmastad