Portret voor 90-jarige Barnard

Het aangeboden portret, gemaakt door Kees Wennekendonk (zie ook www.keeswennekendonk.nl).Utrecht – Dichter en predikant Willem Barnard, ook bekend als Guillaume van der Graft, is zondag 90 jaar geworden, en daarmee is hij de oudste dichter van Utrecht, zoniet van Nederland. Zijn verjaardag werd die dag in besloten kring gevierd in de Geertekerk, waar hij een portrettekening kreeg aangeboden van de Utrechtse kunstenaar Kees Wennekendonk. De initiatiefnemers willen zich er sterk voor maken dat een exemplaar van het portret ook komt te hangen op de ‘Wall of Fame’ in het stadhuis van Utrecht. Dichter Ingmar Heytze droeg een gelegenheidsgedicht voor.

Barnard heeft een enorm aantal dichtbundels op zijn naam staan en heeft in de loop van zijn leven een aantal prijzen gekregen. Ook heeft hij heel veel teksten voor kerkliederen geschreven en vertaald. Zie ook http://nl.wikipedia.org/wiki/Willem_Barnard

Hieronder het gelegenheidsgedicht van Heytze en een gedicht van Barnard, uitgekozen door Kees Wennekendonk (zie ook www.keeswennekendonk.nl).

Verjaardagsgedicht voor Willem Barnard

15 augustus (Maria-Tenhemelopneming) 2010

Wat geef je een man die negentig wordt.
Een staatslot? Geen goed idee. Je zult zien dat
hij pech heeft en wint. Geen wekker, om dezelfde
reden. Een man van negentig heeft al een boek.
Geen abonnement op een tijdschrift geven.
Hij heeft zelf de tijd geschreven.

Bloemen. Bloemen kunnen bijna altijd.
Doe er een meisje bij dat ze snijdt, vertelt
wat ze het weekend heeft gedaan, een meisje
dat raad verlangt – en dat hij dan iets mag
zeggen waar ze wat aan heeft, voor zijn
verjaardag. Maar dat is misschien nét

iets te weinig voor een man die negentig
wordt. Je moet iets geven tegen het verdwijnen,
iets onvervangbaars, iets waar hij nu ook weer niet
té gelukkig mee is, omdat hij het eigenlijk al heeft:
zichzelf. Met zichzelf houdt hij het al zo lang
uit, dat kan nooit heel erg tegenvallen.

Geef hem zichzelf. En bloemen misschien.
Maar alleen als het meisje Maria heet.

– Ingmar Heytze

Schrijvenderwijs

Schrijvenderwijs was ik ingeslapen,
schrijvenderwijs werd ik wakker bij nacht
omdat er woorden stonden te blaten
onder het open raam waar ik lag.

Wie had hen daar bijeengedreven?
Was het de honger of was het de wind?
Ze stonden in een beginnende regen
doodstil te kleumen op het grind.

Toen heb ik ze mee naar boven genomen,
de grote ruit van de spiegel besloeg.
Ik had voordien nooit geweten hoe men
woorden halfslapend naar boven droeg.

Maar ’s morgens vroeg toen ik ontwaakte,
waren ze weg en de deur stond los.
De zon scheen hoog en droog. Er zaten
vogels te lachen in het bos.

– Guillaume van der Graft
uit: Praten tegen langzaam water

Het portret nog groter zien? Kijk op http://www.keeswennekendonk.nl/tekeningen/art21.html