Een ander herinneren is eenzaam

Truus Rozemond – De langstlevende

“Je bent pas dood als je naam niet meer genoemd wordt”, zo luidt een joods gezegde. Drie nabestaanden van de op 66-jarige leeftijd overleden hypnotherapeut en astroloog Leon noemden zijn naam, en vertelden hun herinneringen aan hem.

Door Peter le Nobel

Truus Rozemond beschrijft het relaas van deze nabestaanden in haar korte roman De Langstlevende. Het boek is ingedeeld in drie hoofdstukken, die steeds langer worden. Interessant is dan om te constateren dat het eerste hoofdstuk over Leon in de studententijd het kortste is.

Je mag er als lezer zelf naar raden: zou de afstand in de tijd leiden tot een meer afgeronde herinnering, een in steen gegoten conclusie? Nee, de eerste nabestaande, René, blijft zijn vragen stellen en vergelijkt de persoonlijkheid van Leon met zijn huidige partner. “ Kent hij wel onberedeneerde angsten zoals Leon die kende … ?” René verzamelt graag stukjes glas op het strand. Tijdens zijn overpeinzingen over Léon streelt hij met zijn wijsvinger langs de afgesleten randen van een stuk blauw glas. “Het is een mooie scherf, misschien wel de mooiste van mijn verzameling.”

Zijn eerste vrouw Anna kan een langer relaas over hem vertellen. Een tijdsbeeld van de jaren zeventig en tachtig wordt zo gegeven, waarin langzaam maar zeker ook de trekken van Leon naar voren komen, maar in het herinneren van hem leert zij juist ook veel meer over haarzelf. Een zoektocht waarin zij alleen staat, ondanks haar gesprekken met haar huidige vriendin. Zich herinneren lijkt een eenzame bezigheid te zijn.

Het langste hoofdstuk is besteed aan Delphine, zijn laatste vrouw. Hier komt vooral een erfeniskwestie tot een ontknoping, maar wordt ook duidelijk dat hier de relatie tussen Delphine en Leon het meest intens blijkt te zijn.

Zichzelf kennen

In eenvoudige zinnen zonder opsmuk beschrijft Rozemond zo de tijdgeest en de relaties tussen Leon en zijn nabestaanden, waarbij de laatsten zich tijdens het herinneren zich misschien nog wel beter leren kennen dan de overledene. Nergens wordt het in de roman zo expliciet uitgedrukt: je ervaart het vanzelf.

De naam is snel gegeven, maar een levensbeschrijving blijft altijd gekleurd, zo leert deze roman.

Truus Rozemond. De langstlevende, Uitgeverij Magonia. Aantal pagina’s: 160. ISBN 9 789492 241627. Prijs: 19,95 euro. Zie www.magonia.nl