Lize Schraepen: ‘Hoe is de wereld zonder schroom of schaamte?’

Milde anarchie voor plezier in poëzie
Door Peter le Nobel
Zonhoven – De mensen die aan de zijlijn van de samenleving staan, de fantasie over hoe het zou zijn als mensen hun schroom zouden overwinnen, maar ook relaties, hoe die zich ten positieve of ten negatieve ontwikkelen. Het zijn de thema’s in de debuutbundel ‘Gekerfd’ van Lize Schraepen uit het Belgische Zonhoven.
18 is ze pas, en daarmee is zij een jonge debutant. “Van jongs af aan dichtte ik al. Nu heb je in België deeltijd kunstonderwijs voor jongeren. Tien jaar heb ik toneel gespeeld. Toen ik op mijn 17e ophield, wilde ik niet met andermans teksten bezig zijn, maar mijn eigen teksten creëren.” Haar deelname aan de verkiezing van de ‘Jonge dichter des Vaderlands’ en ‘Doe Maar Dicht Maar’ sterkten haar in haar overtuiging.
Het zijn grote thema’s die ze in haar poëzie beschrijft, maar ze weet alles in speelse, originele regels te vatten. Speels in beelden, origineel in de combinaties van op zich abstracte bewoordingen die samen heel concreet worden.
De zelfkant van de maatschappij heeft haar aandacht. In ‘perspectief’ opent zij met: ‘een groepje surrealistische alcoholisten / wil met mij dansen op jazz muziek / gespeeld door een pianist met / gelukkige handen en een onzuiver gemoed’, maar zij schrijft ook over een meisje dat in een inrichting aan komt in ‘Surreële universum van Rosalinde’ en wat te zeggen van het gedicht met als titel ‘Mijn tango met borderline’?
“Ik heb jeugd- en gehandicaptenzorg gevolgd, een middelbare schoolopleiding in België dat je tussen je 16e en 18e doet. Je komt met deze problematiek in aanraking en onbewust blijft een en ander in je hangen.”
Eenzame romantiek
Eenzame romantiek, het is een onderwerp dat ook in haar werk voorkomt, zoals in het gedicht ‘Bootje’, waarin twee geliefden midden op de oceaan in elkaar’s beschutting rond dobberen. ‘En we kunnen er best ruzie maken / Dan gaan we gewoon elk / op de uithoeken van ons bootje zitten’.
“Je ziet soms koppels die zich afzetten tegen iedereen en zich voor de wereld afsluiten. Dat probeerde ik hier in dit gedicht te visualiseren. Ik vind het heel intrigerend, hoe belangrijk relaties voor ons als mens zijn, of het nu liefdesverhoudingen zijn of relaties tussen vrienden of familieleden. Ik vind het heel boeiend hoe mensen tegenover elkaar staan en hoe hun band evolueert, zowel positief als negatief.”
In het gedicht ‘Confabulatie’ komen meerdere grote thema’s bij elkaar:
Confabulatie
ik hield ervan als de wind geluid maakte
dan maakte ik tekeningen van mijn voeten
en ooit schreef ik een brief vol muzieknoten
en verstuurde die naar mijn buurman
ik trok zelfs onderbroeken aan
die ik kreeg van de postbode
ik wilde een man zijn,
een man met lang haar
die muziek speelt op de kade
die zingt voor het egoïsme van anderen
en de schaamte in zichzelf
en als je mij niet gelooft
dan noem ik je vies
en trek ik je kleren stuk
maar ik wil je niet naakt zien
want wanneer ik bloos
dan ben ik te mooi voor jou
“Er zit hier inderdaad een lichte anarchie in. Ik werk met mensen die wat anders dan anders zijn, maar ik ben van mijzelf benieuwd hoe de wereld zou zijn als we allemaal meer over grenzen durven te gaan; minder denken en meer durven. Ik stel me altijd voor hoe mensen zouden zijn als zij geen schroom of schaamte kennen.”
Haar gedichten zijn niet alleen in de bundel terug te vinden. Zes gedichten van haar zijn op plexiglasplaten te bewonderen in de tuin van Ten Eikenen in Zonhoven waar veel mensen picknicken of rondwandelen. “Ik stuurde een mailtje naar de gemeente.”
Het plezier van poëzie wil zij graag overbrengen. “Daarom staan er veel gedichten van mij op mijn eigen site, het is het medium voor jongeren. Op de middelbare school wordt poëzie te veel met rijmregeltjes en theorie gebracht. Zo zien jongeren gedichten als huiswerk. Dat is jammer. Op mijn site zien jongeren dat je ook van poëzie kan genieten. Ze gaan naar de bibliotheek of houden in de boekhandel een bundel in de handen en denken: ‘Zal ik die kopen?’ Ik ga binnenkort ook een workshop geven aan kinderen tussen 6 en 12 jaar. Voordat zij naar de middelbare school gaan. Eerst moeten zij kennismaken met het plezier van poëzie.”
Lize Schraepen, ‘Gekerfd’, Uitgeverij Boekscout. Prijs: 12,95 euro. 38 p. ISBN: 9789462061453. Bestellen? Kijk op www.boekscout.nl
Persoonlijke site van Lize Schraepen: www.poetry-place-lize.com

Milde anarchie voor plezier in poëzie

"Ik stel me altijd voor hoe mensen zijn als zij geen schroom of schaamte kennen”, zegt Lize Schraepen. Foto: Lisa Vanstraelen.
"Ik stel me altijd voor hoe mensen zijn als zij geen schroom of schaamte kennen”, zegt Lize Schraepen. Foto: Lisa Vanstraelen.

Door Peter le Nobel
Zonhoven – De mensen die aan de zijlijn van de samenleving staan, de fantasie over hoe het zou zijn als mensen hun schroom zouden overwinnen, maar ook relaties, hoe die zich ten positieve of ten negatieve ontwikkelen. Het zijn de thema’s in de debuutbundel ‘Gekerfd’ van Lize Schraepen uit het Belgische Zonhoven.
18 is ze pas, en daarmee is zij een jonge debutant. “Van jongs af aan dichtte ik al. Nu heb je in België deeltijd kunstonderwijs voor jongeren. Tien jaar heb ik toneel gespeeld. Toen ik op mijn 17e ophield, wilde ik niet met andermans teksten bezig zijn, maar mijn eigen teksten creëren.” Haar deelname aan de verkiezing van de ‘Jonge dichter des Vaderlands’ en ‘Doe Maar Dicht Maar’ sterkten haar in haar overtuiging.
Het zijn grote thema’s die ze in haar poëzie beschrijft, maar ze weet alles in speelse, originele regels te vatten. Speels in beelden, origineel in de combinaties van op zich abstracte bewoordingen die samen heel concreet worden.
De zelfkant van de maatschappij heeft haar aandacht. In ‘perspectief’ opent zij met: ‘een groepje surrealistische alcoholisten / wil met mij dansen op jazz muziek / gespeeld door een pianist met / gelukkige handen en een onzuiver gemoed’, maar zij schrijft ook over een meisje dat in een inrichting aan komt in ‘Surreële universum van Rosalinde’ en wat te zeggen van het gedicht met als titel ‘Mijn tango met borderline’?
“Ik heb jeugd- en gehandicaptenzorg gevolgd, een middelbare schoolopleiding in België dat je tussen je 16e en 18e doet. Je komt met deze problematiek in aanraking en onbewust blijft een en ander in je hangen.”
Eenzame romantiek
Eenzame romantiek, het is een onderwerp dat ook in haar werk voorkomt, zoals in het gedicht ‘Bootje’, waarin twee geliefden midden op de oceaan in elkaar’s beschutting rond dobberen. ‘En we kunnen er best ruzie maken / Dan gaan we gewoon elk / op de uithoeken van ons bootje zitten’.
“Je ziet soms koppels die zich afzetten tegen iedereen en zich voor de wereld afsluiten. Dat probeerde ik hier in dit gedicht te visualiseren. Ik vind het heel intrigerend, hoe belangrijk relaties voor ons als mens zijn, of het nu liefdesverhoudingen zijn of relaties tussen vrienden of familieleden. Ik vind het heel boeiend hoe mensen tegenover elkaar staan en hoe hun band evolueert, zowel positief als negatief.”
In het gedicht ‘Confabulatie’ komen meerdere grote thema’s bij elkaar:
Confabulatie
ik hield ervan als de wind geluid maakte
dan maakte ik tekeningen van mijn voeten
en ooit schreef ik een brief vol muzieknoten
en verstuurde die naar mijn buurman
ik trok zelfs onderbroeken aan
die ik kreeg van de postbode
ik wilde een man zijn,
een man met lang haar
die muziek speelt op de kade
die zingt voor het egoïsme van anderen
en de schaamte in zichzelf
en als je mij niet gelooft
dan noem ik je vies
en trek ik je kleren stuk
maar ik wil je niet naakt zien
want wanneer ik bloos
dan ben ik te mooi voor jou
“Er zit hier inderdaad een lichte anarchie in. Ik werk met mensen die wat anders dan anders zijn, maar ik ben van mijzelf benieuwd hoe de wereld zou zijn als we allemaal meer over grenzen durven te gaan; minder denken en meer durven. Ik stel me altijd voor hoe mensen zouden zijn als zij geen schroom of schaamte kennen.”
Gedichtentuin
Haar gedichten zijn niet alleen in de bundel terug te vinden. Zes gedichten van haar zijn op plexiglasplaten te bewonderen in de tuin van Ten Eikenen in Zonhoven waar veel mensen picknicken of rondwandelen. “Ik stuurde een mailtje naar de gemeente.”
Het plezier van poëzie wil zij graag overbrengen. “Daarom staan er veel gedichten van mij op mijn eigen site, het is het medium voor jongeren. Op de middelbare school wordt poëzie te veel met rijmregeltjes en theorie gebracht. Zo zien jongeren gedichten als huiswerk. Dat is jammer. Op mijn site zien jongeren dat je ook van poëzie kan genieten. Ze gaan naar de bibliotheek of houden in de boekhandel een bundel in de handen en denken: ‘Zal ik die kopen?’ Ik ga binnenkort ook een workshop geven aan kinderen tussen 6 en 12 jaar. Voordat zij naar de middelbare school gaan. Eerst moeten zij kennismaken met het plezier van poëzie.”
—-
schraepen_cover_kleinLize Schraepen, ‘Gekerfd’, Uitgeverij Boekscout. 38 p. Prijs: 12,95 euro. ISBN: 9789462061453. Bestellen? Kijk op www.boekscout.nl
Persoonlijke site van Lize Schraepen: www.poetry-place-lize.com