Nationaleboekenblog

Een ‘losgeslagen schrijver’

Redactie — Thu, 17 May 2012 09:26:04 +0000

Ik leef me schrijvend uit in allerlei ideeën: korte verhalen, columns,

autobiografische verhalen, filosofieën; ik heb nog het plan om een

sciencefictionroman te schrijven en een fantasy-roman. Lijkt me allemaal

geweldig. Ik ben een losgeslagen schrijver die zich te lang heeft moeten

inhouden. Elke dag leer ik van wat ik schrijf en dankzij de kritiek van de

correctoren heb ik de indruk dat ik vooruit ga; ik voel me een echte schrijver.

Lees meer over Toon van den Ende by www.schrijverspunt.nl

Toon van den Ende.

Utrecht – “Autobiografische verhalen, filosofieën; ik heb nog het plan om een sciencefiction roman te schrijven en een fantasy-roman. Lijkt me allemaal geweldig. Ik ben een losgeslagen schrijver die zich te lang heeft moeten inhouden”, zegt Toon van den Ende in de rubriek ‘Schrijvers aan het Woord’ op schrijverspunt.nl

Geert en Christine vertrekken naar Zuid-Frankrijk

Redactie — Thu, 17 May 2012 09:19:42 +0000

Geert en Christine vertrekken naar Zuid-Frankrijk

Utrecht – Auteursechtpaar Geert Kimpen en Christine Pannebakker houden dit jaar drie maal een schrijfweek in Zuid-Frankrijk. Voor zowel beginners als gevorderden. ‘Schrijf… als God in Frankrijk’ is van zaterdag 30 juni tot en met zaterdag 7 juli, van zaterdag 21 juli tot en met zaterdag 28 28 juli of van zaterdag 13 oktober tot en met zaterdag 20 oktober. Zie ook Frankrijk.

Prijs voor Yvonne Keuls

Redactie — Wed, 16 May 2012 07:53:04 +0000

Prijs voor Yvonne Keuls

Den Haag – Yvonne Keuls ontvangt op donderdag 24 mei de Cultuurprijs van de Stad Den Haag 2012. Deze wordt tijdens een feestelijke bijeenkomst op de Tong Tong Fair aan haar uitgereikt. In het Letterkundig Museum vanwege haar tachtigste verjaardag tot en met 28 mei een kleine tentoonstelling aan deze succesvolle schrijfster gewijd. Natuurlijk is er ook aandacht voor Keuls’ Indische achtergrond.

Zie verder www.letterkundigmuseum.nl

Den Haag – Yvonne Keuls ontvangt op donderdag 24 mei de Cultuurprijs van de Stad Den Haag 2012. Deze wordt tijdens een feestelijke bijeenkomst op de Tong Tong Fair aan haar uitgereikt.

In het Letterkundig Museum is vanwege haar tachtigste verjaardag tot en met 28 mei een kleine tentoonstelling aan deze succesvolle schrijfster gewijd. Natuurlijk is er ook aandacht voor Keuls’ Indische achtergrond.

Zie verder www.letterkundigmuseum.nl

Lezing ‘Gangreen, Black Venus’ van Jef Geeraerts

Redactie — Wed, 16 May 2012 07:52:38 +0000

Lezing ‘Gangreen, Black Venus’ van Jef Geeraerts

Nijmegen – Het Vlaams Cultureel Kwartier presenteert in het kader van Letteren in de stad, Vlaamse literatuurklassiekers op 22 mei de lezing door dr. Jos Muyres van de Radboud Universiteit Nijmegen. Hij bespreekt ‘Gangreen, Black Venus’ van Jef Geeraerts in samenwerking met de Letterenfaculteit.

Aanvang: 19.00 uur. Entree: 10 euro, voor studenten 5 euro. Locatie: Arsenaalpoort 6, Nijmegen.

Het Vlaams Cultureel Kwartier

Stichting Het Vlaams Cultureel Kwartier (VCK) is een nieuwe speler in het culturele veld van Nijmegen, gevestigd in het monumentale Vlaams Arsenaal in het bruisende hart van de stad. Doel van de stichting is het bevorderen van de culturele uitwisseling tussen Vlaanderen en Nederland, in het bijzonder tussen de Vlaamse cultuursteden en het Rijk van Nijmegen/Gelderland.

Zie ook http://www.vcknijmegen.nl/

Aanvang: 19.00 uur. Entree: 10 euro, voor studenten 5 euro. Locatie: Arsenaalpoort 6, Nijmegen.

Het Vlaams Cultureel Kwartier

Zie ook www.vcknijmegen.nl

Het fotoboek van de dichter

Redactie — Tue, 15 May 2012 05:17:07 +0000

moderne kasbouw

de buis waarin het sperma zwemt

steriel en van onbreekbaar glas

de ingang is ernaast geplaatst

doet zacht ontvangend aan maar

is van engelenhaar geweven en

eenmaal binnen kan je niet meer terug

onder de microscoop zoekt men

de snelste zaadcel, spuit hem door de wand

van het door hormonen voorgerijpte ei

gescreend op optimale dna-structuren

een overzichtelijk, ontsmet bedrijf waar

monden, neuzen achter witte kapjes blijven

de witte wegwerphandschoen tastzin

vervangt door het vastgelegde protocol

zal ook het kind ooit

achter glazen ramen, onder daglichtlampen

groeien in versnelde tijd

en losgekoppeld bij het streefgewicht

ongeboren, ongebaard

thuis afgeleverd worden op het besteld moment?

Foto: Geerten van Gelder

Utrecht – Een beeld zegt meer dan duizend woorden, zeggen ze, maar soms behoeft het gevoel toelichting. Dichteres Hanneke Verbeek en fotograaf en dichter Geerten van Gelder werken samen om beeld en poëzie met elkaar te laten vervloeien. Beiden werken samen in Taalpodium, de grootste vereniging van dichters en schrijvers in Midden-Nederland. Elke dinsdag op de nationaleboekenblog.nl: het fotoboek van de dichter.

moderne kasbouw

de buis waarin het sperma zwemt

steriel en van onbreekbaar glas

de ingang is ernaast geplaatst

doet zacht ontvangend aan maar

is van engelenhaar geweven en

eenmaal binnen kan je niet meer terug

onder de microscoop zoekt men

de snelste zaadcel, spuit hem door de wand

van het door hormonen voorgerijpte ei

gescreend op optimale dna-structuren

een overzichtelijk, ontsmet bedrijf waar

monden, neuzen achter witte kapjes blijven

de witte wegwerphandschoen tastzin

vervangt door het vastgelegde protocol

zal ook het kind ooit

achter glazen ramen, onder daglichtlampen

groeien in versnelde tijd

en losgekoppeld bij het streefgewicht

ongeboren, ongebaard

thuis afgeleverd worden op het besteld moment?

- Hanneke Verbeek

Derde editie estafettelezing ‘LeesMEI’

Redactie — Mon, 14 May 2012 06:00:32 +0000

Derde editie estafettelezing ‘LeesMEI’

Utrecht – Rood|Noot presenteert op donderdag 17 mei de derde editie van ‘LeesMEI’: 101 verschillende stemmen geven op hemelvaartsdag Gorter’s gedicht een nieuw geluid. Een daarvan is de oprichter van deze nationaleboekenblog.nl.

Deze keer is de estafettelezing opgedeeld in de drie delen van het boek. Om 12.00 uur het eerste deel in de voortuin, 14.30 uur volgt het dikke tweede deel op het land, en om 20.30 uur vangt rond het kampvuur het laatste deel aan.

Op het erf staat ook de brandnetelbar van City Salad, een onderzoek naar eetbaar onkruid. De dag wordt aangevuld en afgesloten met levende muziek van Stan Diego. Gratis toegang. Iedereen kan zo de hele dag door binnenlopen. Het programma duurt van 12.00 tot 22.00 uur.

De estafettelezing is op Stadserf Rood|Noot, Oude Vleutenseweg 33 in Utrecht. Zie ook www.roodnoot.nl

Utrechtse Lions Boekenbeurs

Redactie — Mon, 14 May 2012 05:00:00 +0000

Utrechtse Boekenbeurs

Utrecht – De Utrechtse Boekenbeurs is ook dit in Het Oude Tolhuys, aan de Weg naar Rhijnauwen 13-15 in Utrecht. Traditioneel op Hemelsvaartsdag, dus op donderdag 17 mei van 9.00 tot 17.00 uur. Woensdag 16 mei is er weer een speciale voorverkoop van 19.00 tot 22.00 uur. De verwachting is dat zo’n 30.000 boeken een weg vinden naar een nieuwe eigenaar.

Met de opbrengst van de boekenbeurs ondersteunt Stichting Help ‘n Handje een goed doel. Dit jaar is gekozen voor SailWise, die met de opbrengst van de Lions Boekenbeurs een nieuwe reddingsboot wil aanschaffen om gehandicapten te begeleiden.

Entree: 2,50 euro per persoon. Kinderen tot 16 jaar gratis. Zie verder www.boekenbeursutrecht.nl

Twee keer W.F. Hermans bij SLAU

Redactie — Mon, 14 May 2012 04:00:23 +0000

Twee keer W.F. Hermans bij Slau

Utrecht – Bij de Stichting Literaire Acitviteiten Utrecht (SLAU) staat de maand mei in het teken van W.F. Hermans. Met dit programma loopt de SLAU vooruit op de Nederland Leest-campagne die in oktober plaatsvindt en geheel is gewijd aan Hermans’ De donkere kamer van Damokles.

Op woensdag 16 mei om 20.00 uur is er een discussieavond in RASA aan de Pauwstraat 13a in Utrecht rondom W.F. Hermans en de beeldvorming van de Tweede Wereldoorlog. Op maandag 28 mei om 19.00 uur wordt de verfilming van een van Hermans’ meesterwerken De donkere kamer van Damokles vertoont in het Louis Hartlooper Complex aan de Tolsteegbrug 1 in Utrecht.

Zie verder ww.slau.nl

Zie verder www.slau.nl

De vrijdag volgens Ali Şerik

Redactie — Fri, 11 May 2012 05:11:05 +0000

Ali Şerik. Foto; Hans Erkelens

Amersfoort – Ali Şerik werd in 1962 geboren in Turkije. Hij was zeven jaar toen hij voor het eerst in Nederland kwam wonen. Voor de Amersfoortse Courant schreef Ali Şerik een aantal jaren een column. Zijn eerste gedichten waren in het Turks, die werden gepubliceerd in Turkstalige tijdschriften in Nederland en Turkije. Uitgeverij Broy in Istanbul heeft drie gedichtenbundels van zijn hand uitgegeven. Nederlandstalige gedichten van Ali Şerik zijn opgenomen in verzamelbundels van Taalpodium Utrecht / Zeist. Doorbloeiend Heimwee is zijn laatste Nederlandstalige bundel.-

Vrouwen met maskers

Ik hou van vrouwen die maskers dragen

van vrouwen die veroveren en struiken in brand steken

die zich binden aan iemand maar niet capituleren

ik hou van vrouwen die zich verbergen achter hun masker

als een blad in een boom

Als een waterdruppel in de regen

als een nachtegaal in de blauwe lucht

ik hou van hun parelmoeren geheimen

van hun verborgen zinnelijke woorden

hoe ze hun gezichten wassen elke ochtend

Ik hou van vrouwen die zonder teugels leven

met maskers van rode en zwarte zee

ik hou van vrouwen die de nacht vergeten

met het masker van de maan, de sterren, de goden

ik hou van vrouwen die hun tranen wegvegen

Hun geliefde troosten in hun verlies, stilte

ik hou van sterke vrouwen, van dikke vrouwen

van vrouwen die hun handen op je gezicht leggen

ik hou van vrouwen die maskers dragen

ik hou van hoe ze zich kleden

Hoe ze lopen

lachen

ademhalen

hoe ze praten over hun kinderen

over hun carrières, hobby’s

Ik hou van vrouwen die maskers maken

met hun bomvolle verwachtingen, teleurstellingen

met zoektochten naar het geluk en vermaak

met het ontsnappen uit hun geïsoleerde doen en laten

maskers met de uitverkoop van hun volmaakte verdriet

Ik hou zelfs van vrouwen met dodenmaskers

ik kan in hun plaats sterven

maar ik hou niet van vrouwen

die hun blauwe, bruine, zwarte, amberkleurige ogen uitsteken

als ze hun maskers dragen

Vrouwen met maskers

Ik hou van vrouwen die maskers dragen

van vrouwen die veroveren en struiken in brand steken

die zich binden aan iemand maar niet capituleren

ik hou van vrouwen die zich verbergen achter hun masker

als een blad in een boom

Als een waterdruppel in de regen

als een nachtegaal in de blauwe lucht

ik hou van hun parelmoeren geheimen

van hun verborgen zinnelijke woorden

hoe ze hun gezichten wassen elke ochtend

Ik hou van vrouwen die zonder teugels leven

met maskers van rode en zwarte zee

ik hou van vrouwen die de nacht vergeten

met het masker van de maan, de sterren, de goden

ik hou van vrouwen die hun tranen wegvegen

Hun geliefde troosten in hun verlies, stilte

ik hou van sterke vrouwen, van dikke vrouwen

van vrouwen die hun handen op je gezicht leggen

ik hou van vrouwen die maskers dragen

ik hou van hoe ze zich kleden

Hoe ze lopen

lachen

ademhalen

hoe ze praten over hun kinderen

over hun carrières, hobby’s

Ik hou van vrouwen die maskers maken

met hun bomvolle verwachtingen, teleurstellingen

met zoektochten naar het geluk en vermaak

met het ontsnappen uit hun geïsoleerde doen en laten

maskers met de uitverkoop van hun volmaakte verdriet

Ik hou zelfs van vrouwen met dodenmaskers

ik kan in hun plaats sterven

maar ik hou niet van vrouwen

die hun blauwe, bruine, zwarte, amberkleurige ogen uitsteken

als ze hun maskers dragen

- Ali Şerik

De waarheid theatraal tussen de stenen

Redactie — Fri, 11 May 2012 05:10:46 +0000

INDRINGENDE POËZIE EN BEELDENRIJK PROZA

Amanda Malinka (1975) werd geboren in het Brabantse Nederland. Daarna maakte ze vele omzwervingen om uiteindelijk over de grens haar inspiratie te vinden. Haar werk is in diverse bladen geplaatst en opgenomen in bloemlezingen. Zij heeft sinds kort haar eerste bundel uitgebracht: De omgevallen muren achter de Muze.

Sommigen noemen haar de dichteres van de dood. Zij staat aan de zelfkant van de samenleving en focust zich op rampzaligheid. De dood kent bij haar vele kleuren. Die evaluatie is deels juist, maar onvolledig.

Ik kreeg het boek opgestuurd. Groot was mijn verbazing toen ik het opensloeg: na een prachtige, aantrekkelijke cover van Henk Stam vond ik een amateuristisch in elkaar ‘gestoken’ publicatie. Geen titelbladzijde, geen colofon: ISBN afgedrukt boven streepjescode op cover achterzijde, geen inhoudsopgave, geen melding van andere publicaties. Gewoon: mooi afgedrukt en uitgegeven via Gedichten.nl. Tenzij de schrijfster het zo wilde. Jammer.

Ik vind gedichten en handpalmverhalen. Haar initiërend gedicht belooft: niet ik/zoek je//het is//het kind/dat verstoppertje/speelt.

Mijn opdracht is duidelijk afgebakend: vind ik de ware Amanda Malinka achter de schijnrealiteit?

Een eerste zoektocht leerde mij meer dan ik had vermoed bij een eerste queeste. Malinka vlucht weg door een tunnel/haarzelf tegemoet. Ik loop de tunnel in, betreed haar huis, maar het voldoet haar niet: zij ergert zich aan slangen die over de muren kruipen. Daar zit zij op zichzelf. Zij vindt het huis en wat zich erin en eromheen afspeelt, theater.

Opvallend hoe vaak zij in de sterren kijkt: zij ontvlucht de werkelijkheid en vermoedt in de hemel een teken te zien. Zij ziet het paard rustig grazen, zij hoort de schorpioen uit de aarde kruipen.

De waarheid ligt tussen de stenen. Zij heeft een lichaam dat elke dag in de spiegel stond. Om het even wanneer, welk seizoen ook, het lichaam bleef in de spiegel staan: bij sneeuw, in de herfst, in de lente.

In dit huis, in dit lichaam is geen kamer, de stilte is er een oorverdovend orkest. De dichter speelt trompet, even maar, en verstopt zich dan weer in het lichaam.

Zij komt tot een verbijsterende conclusie: uiteindelijk zijn wij allen moordenaars. Wanneer zij de vriend opzoekt, zegt hij: jij bent toch een dichter/schrijf dan over mij of ik nog leef. De dood toont zich uitdrukkelijk.

Ik laat voorlopig de handpalmverhalen onaangeroerd en zet mijn zoektocht verder in haar poëzie.

Nu ben ik het zeker: de dichter is een sterrenkind, hoewel ik besef dat mijn vondst een complex gegeven is: het sterrenkind is hem bij de bomen, maar ook een haar: het groen maakte het een vrouw. Het lichaam bleef achter.

Mooie poëzie, met verrassende beeldspraak, verhullend, onthullend, schijn en waarheid. Poëzie die kadert in een specifieke spirituele traditie, maar vormelijk vernieuwend is. Amanda Malinka laat grenzen wegvallen of relativeert ze; ze wentelt zich in scheidingen, tegenstellingen, beperkingen.

Ik zet mijn zoektocht verder aan de hand van haar verhalen. Zonder overgang, want de sfeer is dezelfde.

In vijf episodes vertelt de dichter/schrijver in De rozen die je (niet) aan de Pelgrim geeft over haar hoofdpersonage die tegen de maan praat en honden tot leven schreeuwt. Hij zegt haar dat zij te veel droomt. Zij raadpleegt de kaarten: ook nu weer openbaart zich de dood.

Zij zet haar weg verder, maar zij ziet geen vast patroon. Zij ziet een landkaart maar begrijpt de wegen niet. En toch wil zij de verbeelding niet opgeven. Zij aardt niet in het aardse leven, in de rauwe werkelijkheid, de onbewezen waarheid, maar beseft het gevaar: eens zal ik mijzelf te boven groeien tot het water mij overspoelt.

Haar proza is poëzie: ik ben je sprookjesverteller tot jij naar het altaar loopt, dan blaas ik de kaars uit en zoek een andere ster.

Het is ook hier weer duidelijk dat niets op waarheid berust en dat alles wat je ziet reflecteert op jezelf. Einde verhaal krijgt zij een glimp van zichzelf: ik ken mijn gezicht in de spiegel. De rest van de tijd zie ik maar componenten. Losse armen, benen en op het puntje van mijn neus een moedervlek.

In het tweede verhaal, Rozendoornen en maneschijn, is een man gestorven. Verbluffend hoe de schrijfster zich met hem vereenzelvigt: de zinnen die ik zelf had willen schrijven sprak hij hardop uit. Zij gingen niet over de liefde maar over de dood. Zij deelden ook vele levens en vele verhalen: toen zij roeiden in een oud bootje bij het ven, toen zij een pand kraakten. En ook hier weer duikt het lichaam op: zij tekende voor de spiegel zwarte lijntjes en hij gaf de vlakken van haar gezicht kleur. Hij is de enige die haar gedachten leest.

In “De reis van een Dwaas” ontmoet zij dichters en andere kunstenaars. Zij beschrijft onder andere iemand die weende om niets, zij dansen als Indianen, en toen hij haar verliet, voelde zij zich voor het eerst in haar leven alleen. Zij had de liefde gezien in blauwe ogen.

De vrouw in het verhaal is door het leven getekend en wil een boek schrijven. Over de liefde die vele grenzen kent. Zij is alle grenzen overgegaan. Zij heeft zich vaak een piraat gevoeld, maar ook een machiniste. Zij is vooral een nar, een dwaas in andermans ogen.

“De reis van een Dwaas II” brengt haar in een land zonder heuvels. Zij komt ook nu weer zichzelf tegen: een man schreeuwt wanhopig over de straat heen… Stiekem hoop ik dat er iets van mijzelf in hem overgaat. Wanneer zij flirt met het meisje achter de bar, wordt zij geconfronteerd met de werkelijkheid die heel anders is dan de verbeelding: in de reflectie van een winkelruit ziet zij een vrouw met pluizig haar. Zij wil alleen maar slapen. Uit niets wil zij bestaan. Daar is zij thuis.

Tijdens de derde reis ontdekt zij in het dagboek van een vriend een mysterie: eeuwigdurende liefde bestaat!

Maar ook deze gedachte helpt haar niet om de waarheid te vinden. Haar waarheid. Haar eigen openbaringen. Ook wanneer zij dood is, zal niemand waarheid spreken, maar grote leugens over haar zullen worden verkondigd.

En opnieuw blijkt hoe bipolair zij is, hermafrodiet, meerslachtig, want op de terugreis is zij pas echt haar geliefde. Zij is beminde en minnaar. Beiden beloofden elkaar de eeuwigheid, maar nu zien zij in dat er een groter geheim verborgen ligt: de dood.

De schrijfster is bijzonder kosmosgevoelig en dit buitenaards zijn doet haar in twee werelden leven, waardoor zij nergens thuis is.

Ook tijdens de vierde reis slaat de verbeelding op hol. Weer ontmoet zij een man, met name de schrijver. En weer kruipt zij in zijn huid, in zijn glimlach, in de droom waarin zij beiden personages zijn: de schrijver zal altijd bij me zijn… Stiekem delen zij hun tijd op.

In “De reis van een Dwaas V” is zij uiteindelijk gewoon zichzelf. Zij probeert te leven met de mensen (vooral mannen) die zij “op de wereld heeft gezet”: ja, daarom vereeuwig ik hem hier. Zij hoopt eens – werkelijk – met elkaar te kunnen omgaan.

Ook in de volgende verhalen is bovenstaande mix tussen werkelijkheid en verbeelding, tussen waken en dromen het concept. Ook dan creëert de schrijfster dubbelbeelden: zij vereenzelvigt zich met een ander, meestal met een man, zij neemt bezit van hem (ook andersom kan) en ontdubbelt deze twee-eenheid even later om de maat te nemen van waarheid en leugen.

Dit procedé ontmoet ik voor de eerste keer of toch met deze verbetenheid. Amanda Malinka probeert het onbereikbare aan te raken. Zij kruipt permanent in de huid van de Muze en laat de lezer deelnemen aan het spektakel.

Het korte verhaal “Altijd” biedt de sleutel aan van haar zijn en haar aanvoelen. Ik citeer: Waar ik ook heenga, altijd zal deze andere wereld in mijzelf bestaan. Of: morgen weer een reis… ik kijk naar de maan om mijzelf verbonden te voelen met het geheel.

Breekbaar mooie teksten, ijzersterke regels. Poëzie en Proza: onvoorspelbaar, onverwacht, maar moeilijk. Beide vragen inspanning. Het loont echter de moeite!

Ik ontmoette Malinka bij de bomen/de nacht werd maan/het lichaam bleef achter/en zo trok ik/met haar mee.

Thierry Deleu

Amanda Malinka, De omgevallen muren achter de Muze, Gedichten.nl, 2012

Indringende poëzie en beeldenrijk proza

Amanda Malinka. Foto: Dorrit Boer

Door Thierry Deleu

Oostduinkerke - Amanda Malinka (1975) werd geboren in het Brabantse Nederland. Daarna maakte ze vele omzwervingen om uiteindelijk over de grens haar inspiratie te vinden. Haar werk is in diverse bladen geplaatst en opgenomen in bloemlezingen. Zij heeft sinds kort haar eerste bundel uitgebracht: De omgevallen muren achter de Muze. -

Ik vind gedichten en handpalmverhalen. Haar initiërend gedicht belooft: niet ik/zoek je//het is//het kind/dat verstoppertje/speelt.

Mijn opdracht is duidelijk afgebakend: vind ik de ware Amanda Malinka achter de schijnrealiteit?

Een eerste zoektocht leerde mij meer dan ik had vermoed bij een eerste queeste. Malinka vlucht weg door een tunnel/haarzelf tegemoet. Ik loop de tunnel in, betreed haar huis, maar het voldoet haar niet: zij ergert zich aan slangen die over de muren kruipen. Daar zit zij op zichzelf. Zij vindt het huis en wat zich erin en eromheen afspeelt, theater.

Opvallend hoe vaak zij in de sterren kijkt: zij ontvlucht de werkelijkheid en vermoedt in de hemel een teken te zien. Zij ziet het paard rustig grazen, zij hoort de schorpioen uit de aarde kruipen.

De waarheid ligt tussen de stenen. Zij heeft een lichaam dat elke dag in de spiegel stond. Om het even wanneer, welk seizoen ook, het lichaam bleef in de spiegel staan: bij sneeuw, in de herfst, in de lente.

In dit huis, in dit lichaam is geen kamer, de stilte is er een oorverdovend orkest. De dichter speelt trompet, even maar, en verstopt zich dan weer in het lichaam.

Zij komt tot een verbijsterende conclusie: uiteindelijk zijn wij allen moordenaars. Wanneer zij de vriend opzoekt, zegt hij: jij bent toch een dichter/schrijf dan over mij of ik nog leef. De dood toont zich uitdrukkelijk.

Sterrenkind

Ik laat voorlopig de handpalmverhalen onaangeroerd en zet mijn zoektocht verder in haar poëzie.

Nu ben ik het zeker: de dichter is een sterrenkind, hoewel ik besef dat mijn vondst een complex gegeven is: het sterrenkind is hem bij de bomen, maar ook een haar: het groen maakte het een vrouw. Het lichaam bleef achter.

Ik zet mijn zoektocht verder aan de hand van haar verhalen. Zonder overgang, want de sfeer is dezelfde.

In vijf episodes vertelt de dichter/schrijver in De rozen die je (niet) aan de Pelgrim geeft over haar hoofdpersonage die tegen de maan praat en honden tot leven schreeuwt. Hij zegt haar dat zij te veel droomt. Zij raadpleegt de kaarten: ook nu weer openbaart zich de dood.

Zij zet haar weg verder, maar zij ziet geen vast patroon. Zij ziet een landkaart maar begrijpt de wegen niet. En toch wil zij de verbeelding niet opgeven. Zij aardt niet in het aardse leven, in de rauwe werkelijkheid, de onbewezen waarheid, maar beseft het gevaar: eens zal ik mijzelf te boven groeien tot het water mij overspoelt.

Haar proza is poëzie: ik ben je sprookjesverteller tot jij naar het altaar loopt, dan blaas ik de kaars uit en zoek een andere ster.

Het is ook hier weer duidelijk dat niets op waarheid berust en dat alles wat je ziet reflecteert op jezelf. Einde verhaal krijgt zij een glimp van zichzelf: ik ken mijn gezicht in de spiegel. De rest van de tijd zie ik maar componenten. Losse armen, benen en op het puntje van mijn neus een moedervlek.

Dood

In het tweede verhaal, Rozendoornen en maneschijn, is een man gestorven. Verbluffend hoe de schrijfster zich met hem vereenzelvigt: de zinnen die ik zelf had willen schrijven sprak hij hardop uit. Zij gingen niet over de liefde maar over de dood. Zij deelden ook vele levens en vele verhalen: toen zij roeiden in een oud bootje bij het ven, toen zij een pand kraakten. En ook hier weer duikt het lichaam op: zij tekende voor de spiegel zwarte lijntjes en hij gaf de vlakken van haar gezicht kleur. Hij is de enige die haar gedachten leest.

Piraat en nar

In ‘De reis van een Dwaas’ ontmoet zij dichters en andere kunstenaars. Zij beschrijft onder andere iemand die weende om niets, zij dansen als Indianen, en toen hij haar verliet, voelde zij zich voor het eerst in haar leven alleen. Zij had de liefde gezien in blauwe ogen.

De vrouw in het verhaal is door het leven getekend en wil een boek schrijven. Over de liefde die vele grenzen kent. Zij is alle grenzen overgegaan. Zij heeft zich vaak een piraat gevoeld, maar ook een machiniste. Zij is vooral een nar, een dwaas in andermans ogen.

Land zonder heuvels

‘De reis van een Dwaas II’ brengt haar in een land zonder heuvels. Zij komt ook nu weer zichzelf tegen: een man schreeuwt wanhopig over de straat heen… Stiekem hoop ik dat er iets van mijzelf in hem overgaat. Wanneer zij flirt met het meisje achter de bar, wordt zij geconfronteerd met de werkelijkheid die heel anders is dan de verbeelding: in de reflectie van een winkelruit ziet zij een vrouw met pluizig haar. Zij wil alleen maar slapen. Uit niets wil zij bestaan. Daar is zij thuis.

Tijdens de derde reis ontdekt zij in het dagboek van een vriend een mysterie: eeuwigdurende liefde bestaat!

Maar ook deze gedachte helpt haar niet om de waarheid te vinden. Haar waarheid. Haar eigen openbaringen. Ook wanneer zij dood is, zal niemand waarheid spreken, maar grote leugens over haar zullen worden verkondigd.

En opnieuw blijkt hoe bipolair zij is, hermafrodiet, meerslachtig, want op de terugreis is zij pas echt haar geliefde. Zij is beminde en minnaar. Beiden beloofden elkaar de eeuwigheid, maar nu zien zij in dat er een groter geheim verborgen ligt: de dood.

De schrijfster is bijzonder kosmosgevoelig en dit buitenaards zijn doet haar in twee werelden leven, waardoor zij nergens thuis is.

Tijd

Ook tijdens de vierde reis slaat de verbeelding op hol. Weer ontmoet zij een man, met name de schrijver. En weer kruipt zij in zijn huid, in zijn glimlach, in de droom waarin zij beiden personages zijn: de schrijver zal altijd bij me zijn… Stiekem delen zij hun tijd op.

In ‘De reis van een Dwaas V’ is zij uiteindelijk gewoon zichzelf. Zij probeert te leven met de mensen (vooral mannen) die zij “op de wereld heeft gezet”: ja, daarom vereeuwig ik hem hier. Zij hoopt eens – werkelijk – met elkaar te kunnen omgaan.

Ook in de volgende verhalen is bovenstaande mix tussen werkelijkheid en verbeelding, tussen waken en dromen het concept. Ook dan creëert de schrijfster dubbelbeelden: zij vereenzelvigt zich met een ander, meestal met een man, zij neemt bezit van hem (ook andersom kan) en ontdubbelt deze twee-eenheid even later om de maat te nemen van waarheid en leugen.

Breekbare muze

Het korte verhaal ‘Altijd’ biedt de sleutel aan van haar zijn en haar aanvoelen. Ik citeer: Waar ik ook heenga, altijd zal deze andere wereld in mijzelf bestaan. Of: morgen weer een reis… ik kijk naar de maan om mijzelf verbonden te voelen met het geheel.

Breekbaar mooie teksten, ijzersterke regels. Poëzie en Proza: onvoorspelbaar, onverwacht, maar moeilijk. Beide vragen inspanning. Het loont echter de moeite!

Ik ontmoette Malinka bij de bomen/de nacht werd maan/het lichaam bleef achter/en zo trok ik/met haar mee.

—-

Amanda Malinka, De omgevallen muren achter de Muze, Gedichten.nl, 2012