Thierry Deleu is een Vlaams dichter en schrijver en heeft enorm veel geschreven, van dichtbundels tot essays. Bovendien heeft hij veel culturele initiatieven ontplooid. Op Wikipedia is wat over hem terug te vinden, maar dat is lang niet genoeg. Voor deze site verzorgt hij geregeld recensies en is hij onder meer bekend van [...]]]>

Thierry Deleu.

Thierry Deleu is een Vlaams dichter en schrijver en heeft enorm veel geschreven, van dichtbundels tot essays. Bovendien heeft hij veel culturele initiatieven ontplooid. Op Wikipedia is wat over hem terug te vinden, maar dat is lang niet genoeg. Voor deze site verzorgt hij geregeld recensies en is hij onder meer bekend van zijn overzicht Meester-Dichters van de Lage Landen. Deze man is een ware liefhebber, ook van andermans werk -en nu een gedicht van zijn hand.

Zacht

voor Ginette

Zachtheid die zoveel woorden vergt

zo teder zij mijn wonden zalft

haar naakte hand satijn breekbaar

elk gebaar

wat zij aanraakt dauw gestreeld

tranend in haar ogen zie ik

het glanzen van de dag diepzee

van mijn denken de ochtend

in al zijn facetten nacht

geslepen witte parels

om haar hals

kraalogen op mij gericht.

- Thierry Deleu

Rudolf Sleybusch heeft onlangs als debuut zijn gedichtenbundel ‘Het geluk van de kleine dingen’  uitgebracht. Zie ook de bespreking ervan op deze site. Met het oog op de verkiezingen een gedicht van zijn hand.

Job voor Cohen

Vanuit het spinnewiel

van de multiculturele

hondendrollenstad

trekt een burgervader

zonder ambtsketting

niet langer sporen

van Noord naar Zuid

maar uit het Torentje

bungelen weldra

bonte [...]]]>

Rudolf Sleybusch

Rudolf Sleybusch heeft onlangs als debuut zijn gedichtenbundel ‘Het geluk van de kleine dingen’  uitgebracht. Zie ook de bespreking ervan op deze site. Met het oog op de verkiezingen een gedicht van zijn hand.

Job voor Cohen

Vanuit het spinnewiel

van de multiculturele

hondendrollenstad

trekt een burgervader

zonder ambtsketting

niet langer sporen

van Noord naar Zuid

maar uit het Torentje

bungelen weldra

bonte beleidslijntjes

naar prachtwijken

tussen islam en agnost

De geest is uit de fles

door Geert die sneert

over theedrinken

hoofdvoddentaks

en barricaden.

Wankele parelridder

in het rode harnas

tegen vooroordeel

twist en separatie

- ik houd u voor -

in het belang der natie:

wees rechtvaardig

‘tis eronder of erop,

maar bedenk u goed

het premierschap is

geen knuffel

Job.

- Rudolf Sleybusch (2010)

Martin Wings werd ooit, vóór een lezing, door de presentatrice aangekondigd als: “De meest vrouw- onvriendelijke schrijver van Nederland, die gek is op vrouwen.” Gelijk had ze! Aldus Wings. De schrijver, dichter [...]]]>

Dat kon zo niet langer, volgens mijn vrouw en na enige tijd begon dat ook tot mij door te dringen. Foto: Peter le Nobel

Martin Wings werd ooit, vóór een lezing, door de presentatrice aangekondigd als: “De meest vrouw- onvriendelijke schrijver van Nederland, die gek is op vrouwen.” Gelijk had ze! Aldus Wings. De schrijver, dichter en columnist werd geboren op 11 maart 1949 in Brunssum en woont sinds 1972 in Heerlen-Hoensbroek. Hij was onder meer  administratief medewerker, salarisadministrateur, leraar, zelfstandig ondernemer. Hij is lid van het Heerlens Schrijverscafé en publiceert in diverse bladen en literaire tijdschriften. Zie ook: www.martinwings.nl Van zijn hand de inzending: ‘Mannenpraatgroepje’.

Mannenpraatgroepje

Mannen zijn domme oude wijven. Zo die zin staat, en ik ben niet van plan om er ook maar een woord van terug te trekken. Bewijzen heb ik niet, wel bepaalde ervaringen. In de jaren zeventig fungeerde ons huis als een soort open huis voor nogal merkwaardige types. Meestal druppelden die zo om een uur of zeven binnen, dronken de koelkast leeg, aten alles wat eetbaar was op, bliezen de woonkamer vol rook en vertrokken weer. Zo logeerde er eens een Franstalig meisje bij ons, ze wilde een week blijven om de Nederlandse taal te leren. Ze was afkomstig uit een Waals dorpje en ze zal zeker verbaasd zijn geweest over de discussies die, na enig drankgebruik, door onze gasten van dát moment gevoerd werden. Ze zat maar te luisteren en soms lachte ze, waarbij niet echt duidelijk werd of ze mij en de overige gasten uitlachte.

Ze leerde die week inderdaad twee Nederlandse woorden n.l.: Iek ok, die ik even voor u vertaal, ze bedoelde: Ik ook. Voorwaar een schamel resultaat, maar ik moet toegeven dat ze met kop en schouders boven de gebruikelijke gasten uitstak. Ze was wél beschaafd en ontwikkeld, maar ik was blij toen ik haar kon uitzwaaien.

Er werd veel over politiek gediscussieerd, vooral door de mannen, dat zegt al genoeg, de vrouwen zaten er verstandig bij en keken er naar, soms meewarig met hun hoofd schuddend.

Mijn vrouw was meestal zo verstandig om op tijd naar bed te gaan, en dat deed ze ook op die avond dat ik weer eens zat te ouwe wijven met drie andere mannen. Er kwam maar geen einde aan de discussies en op zeker moment zag ik dat het al half twee was. In tegenstelling tot de rest van het praatgroepje werkte ik wel, en moest ik de volgende morgen om half acht opstaan. Dus nam ik ook maar afscheid van de mannen en ging naar bed, ze zouden de uitgang wel vinden.

Toen we de volgende morgen opstonden en beneden kwamen zagen we tot onze verbazing dat de drie mannen nog steeds aan het discussiëren waren, de kamer stond blauw van de rook en de tafel vol lege flessen, maar ze hadden even vergeten om een ontbijtje voor ons klaar te zetten.

Dat kon zo niet langer, volgens mijn vrouw en na enige tijd begon dat ook tot mij door te dringen. Ze wees me er fijntjes op dat het wel steeds eenrichtingsverkeer was, altijd zat onze woonkamer vol, maar wij werden nooit bij onze gasten gevraagd om te slempen en te slurpen.

We werden dus selectiever in de keuze van onze gasten, enkele figuren met een plaat voor de kop heb ik er letterlijk uit moeten gooien, waarbij mijn laatste woorden waren, rot op, wegwezen en wegblijven.

Sindsdien is het bij ons in huis een stuk saaier geworden, maar wel lekker rustig.

Carlien van Viegen (1978) studeerde Communicatie & Management in Utrecht. Ze is verslaafd aan schrijven. Op de momenten dat ze geen columns schrijft, werkt ze als communicatieadviseur bij een charitatieve organisatie in Amsterdam. ‘Je kent ze wel, die momenten. Op straat, in een koffiebar, aan de andere kant van de wereld, op [...]]]>

Carlien van Viegen.

Carlien van Viegen (1978) studeerde Communicatie & Management in Utrecht. Ze is verslaafd aan schrijven. Op de momenten dat ze geen columns schrijft, werkt ze als communicatieadviseur bij een charitatieve organisatie in Amsterdam. ‘Je kent ze wel, die momenten. Op straat, in een koffiebar, aan de andere kant van de wereld, op je werk of gewoon thuis. Iets maakt dat je ze niet snel vergeet. Dát zijn de momenten die er toe doen. Daar maak ik graag regelmatig wat woorden aan vuil.’

Carlien schrijft columns en verhalen over wezenlijke en vooral ook onwezenlijke ervaringen: eigenzinnige overpeinzingen, bijzondere ontmoetingen, hilarische belevenissen en reisverslagen met een originele invalshoek. Onlangs heeft ze haar eerste boek uitgebracht, getiteld: ‘Mooie momenten en andere roze dingen’. Voor info en meer verhalen, check Carliens Magazine: www.carliensmagazine.blogspot.com.

Radeloze wellustigheid

Ten einde raad had ik aan de paaltjes langs de weg gevraagd wat ik moest beslissen. Als ik steeds met m’n trapper beneden zou uitkomen bij de paal, mocht ik het doen, zo niet, mocht het niet.

Even later sta ik voor zijn deur. De deur van mijn ex, die er zo vertrouwd uit ziet. Zenuwen gieren door m’n lijf. Is dit wel slim? Wat als het niet uit komt, of erger nog, als hij met iemand anders in bed ligt? Kom op, het is net uit, dat zou hij nooit doen. En bovendien, de paaltjes spraken hun advies unaniem uit, dus twijfelen is nergens voor nodig.

Net voordat ik op de bel wil drukken, zwaait de deur open en verschijnt er een blonde dame in de opening. Ze heeft nog minder kleren aan dan ik, en geloof me, ik heb weinig aan, het is 28 graden.

“Ja?” zegt ze een beetje versuft.

Ik weet niets uit te brengen, m’n tong voelt als een uitgedroogde plak salami.

Dus toch! Hij heeft nú al iemand anders!

Als ze de verwarring van mijn gezicht afleest, wil ze haar door-m’n-ex-afgelebberde scheur open trekken om iets te zeggen. Maar het is mijn beurt, via mijn onafgelebberde scheur zal ik haar ’s even flink de waarheid vertellen. Vol afschuw kijk ik haar aan.

“Eh niks, laat maar”, is alles wat ik er uit krijg. Tranen prikken in m’n ogen. Verbolgen draai ik me om.

Dan komt m’n ex aangelopen.

“Hé lieverd!”, roept hij enthousiast. “Wat een verrassing!”

Kan het nog gênanter? En wat doet-ie nou blij man.

Ik kijk nog eens naar de blondine.

Hij volgt mijn blik en begint te lachen. “Je hebt al kennis gemaakt met Sara zie ik?”

Aan de manier waarop hij het brengt lijkt hij zich niet betrapt te voelen.

“Kom!” en hij trekt me mee langs Snobby Blondy de gang in.

Ik wil uitgaan van zijn puurheid, maar tegelijkertijd niet naïef zijn. Vertwijfeld loop ik achter hem aan en doe zijn huisdeur achter me dicht. Hij geeft me een warme knuffel en fluistert in m’n oor hoe blij hij is om me te zien. “Nogal een sleazy wijffie hè, m’n nieuwe bovenbuurvrouw”, zegt hij met een vies gezicht. “Ik hoor haar en d’r vriend dag en nacht gaan.”

Een golf van blijdschap overspoelt me.“Kijken wie er het meeste herrie kan maken?”, vraag ik zwoel en stort me in zijn armen.

Utrecht – Jan Eberg heeft een mooi kort verhaal ingezonden voor de Nationaleboekenblog.nl. Hij is docent, onderzoeker en schrijfbegeleider. Kennis en taal zijn de bouwstenen voor Tekst, Advies en Onderzoek; de drie terreinen waarop hij als zzp-er actief is voor opdrachtgevers. Zijn hobby’s zijn hardlopen, lezen, jazz, films en documentaires. Daarnaast schrijft hij [...]]]>

Jan Eberg.

Utrecht – Jan Eberg heeft een mooi kort verhaal ingezonden voor de Nationaleboekenblog.nl. Hij is docent, onderzoeker en schrijfbegeleider. Kennis en taal zijn de bouwstenen voor Tekst, Advies en Onderzoek; de drie terreinen waarop hij als zzp-er actief is voor opdrachtgevers. Zijn hobby’s zijn hardlopen, lezen, jazz, films en documentaires. Daarnaast schrijft hij opiniestukken, non-fictie en verhalen. In 2008 verscheen ‘Hardlopen is gratis’, in 2009 gevolgd door de verhalenbundel ‘Met frisse tegenzin’, te bestellen via www.freemusketeers.nl. Uit dit boek komt ook onderstaand verhaal. Momenteel werkt hij aan een verhalenroman. Zie ook www.janeberg.nl

Het schaap en de vlieg

Bij het opruimen vond ik een oude foto. Daar stond ik, samen met mijn vriend Japie. Ik was twaalf, Japie dertien. We hadden juist de lagere school afgerond. Ik had wel meer vriendjes, maar als het op buiten spelen aankwam, ging ik het liefst met Japie mee. Japie wist precies waar je goed kon boompje klimmen of slootje springen. Als we een hut gingen bouwen, zorgde Japie voor hout en gereedschap. Mijn moeder vond het niet goed dat ik zo vaak met Japie speelde. Ze zei dan dat het te gevaarlijk was om met een grotere jongen mee te gaan en dat ik in wie weet wat voor benarde situaties zou kunnen geraken. Ik zag dat gevaar niet. Bovendien was Japie niet groter dan ik. Hij was zelfs iets kleiner, maar dat compenseerde hij door zijn pet, die pet met de rode klep en afwisselend rode en vlekkerig witte vlakken die in een punt omhoog liepen. Hij droeg ’m altijd en verborg daarmee zijn stugge zwarte haar. Ik verdacht mijn moeder ervan Japie niet te mogen omdat hij in het woonwagenkamp woonde. Ze liet wel eens merken dat ze het maar raar vond hoe die mensen leefden. De mannen handelden in auto’s en de kinderen gingen laat naar bed. Ik vond dat juist spannend.

Op een warme zomerse zaterdag zaten Japie en ik te vissen. Japie was goed in vissen. Terwijl ik geduldig en hoopvol naar mijn dobber staarde, hengelde hij achter elkaar vissen uit het water. Hij legde me dan uit hoe hij dat deed. De truc was om eerst een paar kleine bolletjes brood in het water te gooien. Mooie ronde bolletjes, plakkerig gemaakt met een beetje spuug. Daarna liet hij voorzichtig zijn lijn in het water zakken met aan de haak een iets groter balletje brood. De vissen kwamen op de kleine bolletjes af en vochten om het heerlijke eten. Hun rivaliteit maakte ze roekeloos en zo hapte er een in het grotere bolletje. Japie zag precies aan zijn dobber wanneer een vis rond de haak hapte en sloeg op dat moment genadeloos aan. Ja, Japie viste als Huckleberry Finn. Het leven in de sloot had geen geheimen voor hem.

Toen we daar zo zaten, loom en tevreden, vroeg Japie me of ik wist of vissen konden voelen en denken.

‘Weet ik niet,’ zei ik. ‘Nooit over nagedacht. Ze zullen toch wel kunnen voelen, anders zwemmen ze steeds overal tegen aan.’

‘Ik zou in ieder geval geen vis willen zijn,’ zei Japie en in plaats van een toelichting te geven op zijn standpunt deed hij er starend het zwijgend toe.

‘Ik ook niet’, antwoordde ik. Indachtig de scherpe haak van de hengel, voelde ik aan mijn lip.

‘Wat voor dier zou je dan willen zijn?’ Japie keek me indringend aan omdat mijn antwoord op zich liet wachten. Ik zag nog steeds die arme vissen met doorboorde lippen voor me. Hoe nadenken je stemming kan veranderen. De vissen maakten plaats voor Japie’s donkerbruine ogen. ‘Nou?’

‘Een vlieg.’ Het was het eerste dat in me opkwam. Toch voelde het goed.

‘Een vlieg? Dan zou je zomaar opgegeten kunnen worden door een kikker!’

‘Misschien. Maar vliegen zijn heel snel. En het mooiste is dat je dan kunt vliegen. Overal naartoe. Als vlieg kan ik in de badhokjes van de meisjes kijken, of in de slaapkamer van de juf. Ik kan eten waar ik wil. Niets hoeft meer, alles mag. Ik ben vrij. De hele lucht is van mij.’ Ik zag het voor me en was bijzonder ingenomen met mijn keuze.

‘Oké, klinkt goed. Alleen jammer dat een vlieg maar hooguit een paar maanden leeft’.

‘Wat zou jij dan voor een dier willen zijn?’ Ik was benieuwd naar Japie’s keuze. Vast iets bijzonders, iets waar ik nooit op zou zijn gekomen.

‘Ik zou een schaap willen zijn.’ Zijn antwoord verbaasde me en stelde me teleur.

‘Waarom een schaap?’ Ik zag direct een blatend exemplaar voor me. Het werd met de andere schapen bijeen gedreven en kon niets anders dan zich voegen naar de wil van de herder.

‘Als schaap ben ik deel van de kudde. Samen maken we het gezellig. We kletsen wat af. Nadenken hoeft niet. De herder zorgt goed voor ons. We maken ons nuttig door onze wol en melk af te staan. We leven in harmonie met de mensen en de natuur.’

Japie’s diepzinnigheid trof me. Zijn beeld van het leven als schaap stond haaks op het mijne. Het paste hem. En zijn vriendelijkheid en wijsheid overtuigden me. Opnieuw kreeg ik een lesje in dierenpsychologie.

‘Dat zeg je mooi, Japie.’ Ik gaf me gewonnen, alsof we een wedstrijdje deden.

‘En een schaap kan heel oud worden.’ Daarmee werd het beslissende punt gemaakt. Hij had me op een indirecte manier laten weten dat hij me ook aankon als het om redeneren ging. Het was voor hem het bewijs dat hij een jaar eerder niet was blijven zitten omdat hij dom was, maar omdat het schoolsysteem niet deugde. Op school leerde je niet over het echte leven. Bovendien hadden de meesters en juffen de pik op hem. Hij kreeg geen beurten en moest altijd zijn pet af doen. Ze vonden hem onrustig en onaangepast.

Ik bewonderde Japie, maar verloor hem toch uit het oog. We gingen allebei naar een andere middelbare school. Toen zijn vader in de gevangenis terechtkwam, werd Japie ingelijfd door zijn broers en werkte hij in hun zaak aan auto’s en motoren. Later werd het woonwagenkamp opgeheven en de familie in een nieuwbouwwijk gehuisvest. Ik heb hem nooit meer gezien. Enkele jaren daarna vernam ik dat hij was overleden. Het was op het nieuws. Hij was betrokken bij een vechtpartij tijdens een uitgaansnacht. Twee jongens sloegen in op een derde jongen. Toen Japie ze uit elkaar wilde halen, trokken de twee hun mes en staken hem neer. Ze bleven op hem insteken. Hij werd voor de ogen van de omstanders afgeslacht. Als een mak schaap.

Was onze dierenidentificatie profetisch? Ik ben freelance fotograaf geworden. Ik ben vrij in het aannemen van werk en vlieg van opdracht naar opdracht. Het liefst fotografeer ik meisjes in badhokjes en slaapkamers.

Dennis Deelen (32) is geboren in Asten-Heusden en woont nu al weer ruim zeven jaar in Utrecht. Tijdens zijn studietijd was Dennis als journalist en later als hoofdredacteur verbonden aan het faculteitsmagazine. Nadat hij bij verschillende bedrijven aan de communicatie werkte, besloot Dennis in augustus 2006 te gaan backpacken in Zuid-Amerika. Van zijn [...]]]>

Dennis Deelen.

Dennis Deelen (32) is geboren in Asten-Heusden en woont nu al weer ruim zeven jaar in Utrecht. Tijdens zijn studietijd was Dennis als journalist en later als hoofdredacteur verbonden aan het faculteitsmagazine. Nadat hij bij verschillende bedrijven aan de communicatie werkte, besloot Dennis in augustus 2006 te gaan backpacken in Zuid-Amerika. Van zijn reisbelevenissen hield hij een weblog bij. Later bleek dat het begin van zijn eerste boek ‘Dennis’ Day’ te zijn dat hij in september 2009 in eigen beheer uitgegeven heeft. Dennis’ Day is een bundel met 25 korte verhalen. Dennis is nu bezig met zijn tweede boek dat in 2010 zal uitkomen.

“Ik heb de smaak van het schrijven nu echt te pakken, vind het steeds leuker om te schrijven over alledaagse dingen. Dus ga ik door voor mijn tweede boek. Een aantal verhalen heb ik gepubliceerd op http://dennisday.blogspot.com Even spieken mag.”

Wie-wat-waar(om) toch?

Ik vond het zelf ook lange tijd erg vermakelijk: vakantiefoto’s van vrienden bekijken, elkaar krabbels sturen en blogs lezen van vrienden-van-vrienden. Maar ik stoor me steeds meer aan die wie-wat-waar-berichten waarmee mensen laten weten waar ze precies zijn, wat ze gedaan hebben en hoe leuk het wel niet was. Ik wil veel liever weten hoe het nou écht met mijn vrienden gaat. Zeker in deze donkere dagen voor kerst neemt mijn behoefte aan authenticiteit toe. Waarom schrijven mensen dit in godsnaam op? En wat moet een ander daar mee?

Vanuit een natuurlijke verwondering naar de achterliggende persoonlijke motieven, heb ik me hier dit weekend eens over gebogen. Ik heb wel 200 wie-wat-waar’s gelezen en ben tot de conclusie gekomen dat de schrijvers van deze Twitter-achtige berichten zijn te categoriseren in 3 typen personen.

Zo hebben we als eerste de hyvers die continu hun lief en leed willen delen. Zij komen met teksten als:

- Bij de tandarts geweest, nu tandpijn auw auw auw @ thuis op de bank

- Bart huilt al de hele nacht en Nini is ook al ziek @ de slaapkamer van de kids

- Ruim 1,5 uur in de vrieskou gewacht op de trein naar CS, brrr brrr @ Station Amsterdam Amstel

Deze meelijwekkende mensen zijn bijzonder eenzaam, hebben weinig vrienden of weten daar niet uit te halen wat ze zouden willen. Via Hyves zoeken ze alsnog dat contact. Het liefst willen ze een troostende arm om zich heen of honderden opbeurende krabbels per dag ontvangen.

De tweede groep grijpt Hyves aan om zichzelf of het eigen bedrijf de hemel in te prijzen met demagogische kreten als:

- Goed gesprek met Jort Kelder gehad, ook hij vindt ons bedrijf super @ kantoor

- De Kilimanjaro kent voor mij geen geheimen meer @ Tanzania Youth Hostel

- Vandaag op RTV Utrecht geweest voor de release van mijn nieuwe show @ RTV Utrecht dus

Naast een niet geringe vorm van narcisme beschikken deze onzekere personen over een ziekelijke bewijsdrang. Hun eigenwaarde hangt af van de bevestiging die ze van hun omgeving hopen te krijgen. Bij de minder plezierige momenten in het leven passen ze snel de struisvogelpolitiek toe.

Tot slot de groep die via Hyves graag laat weten hoe relaxed ze de hele dag door wel niet zijn:

- Warm bad genomen, nu m’n paarse trui aan en flesje Berberana opengetrokken @ home sweet home

- Kaartjes voor Lowlands zijn binnen!! Morgen meteen een knus tentje uitzoeken met Evelientje @ Perry Sport

- Buiten ijskoud dus lekker op de bank onder de warme deken met een kop verse muntthee @ Van Egmondkade

Overduidelijk een ongebalanceerd soort Hyvers dat graag meer intimiteit en warmte zou ervaren. Het pijnlijke gebrek hieraan wordt gecompenseerd door een overdosis leugens om een beeld te scheppen van een leven waarin dit er wel is of de momenten waarop beide behoeften er wel zijn worden wanhopig onder een vergrootglas gelegd.

Misschien is het wel zo dat deze winterse dagen mijn meest donkere kanten naar boven halen. Dat overzie ik nu niet. Hoe het ook zij, wat is het toch een onzin allemaal. Wat een on-ge-lo-fe-lij-ke onzin. Iedereen doet maar alsof het leven altijd vlekkeloos verloopt en alsof we overal succesvol in zijn: in ons werk, in de liefde en op de sportclub. We doen leuke dingen met zoveel ontzettend gezellige vrienden en zijn óók helemaal in ons hum als we een avondje lekker alleen thuis zijn. Laten we elkaar hierin zoveel mogelijk en zo vaak mogelijk bevestigen! Mocht er al een keer tegenslag zijn, dan overwinnen we die probleemloos of ontstaat er een buitenproportionele roep om aandacht, aandacht, aandacht.

Durft er niet eens iemand zeggen dat ‘ie zich ronduit klote voelt? Dat hij geen idee heeft hoe hij zijn verloren liefde voor zich terugwint of het contact met zijn irritante collega weer op de rit krijgt?

Is er niet eens iemand die lekker cynisch doet over al deze leugenachtige wauwelberichten op Hyves en schaamteloos zeikt over het ongebreidelde veinzen van geluk? Is er geen zwartgallige pen te vinden die deze poppenkast voor eens en voor altijd goed op de schop neemt?

Daar heb ik nou behoefte aan @ home achter mijn laptop.

Ellen Deckwitz (1982) publiceerde in verschillende literaire tijdschriften en bloemlezingen waaronder Bunker Hill en Ik ben een Bijl. Voor haar werk kreeg ze de Meander Dichtprijs 2009 toegekend. Ze maakt sinds 2009 deel uit van het Utrechts Dichtersgilde. Ze bracht haar verzen onder andere ten gehore in Berlijn, theater Carré [...]]]>

Ellen Deckwitz. Foto: Nadine Ancher

Ellen Deckwitz (1982) publiceerde in verschillende literaire tijdschriften en bloemlezingen waaronder Bunker Hill en Ik ben een Bijl. Voor haar werk kreeg ze de Meander Dichtprijs 2009 toegekend. Ze maakt sinds 2009 deel uit van het Utrechts Dichtersgilde. Ze bracht haar verzen onder andere ten gehore in Berlijn, theater Carré en op Lowlands. Het gedicht ‘Op de punt van een pier’ is haar inzending voor de Nationaleboekenblog.nl

Op de punt van een pier

Maar ze wilde zo graag dus ik kuste haar

en de zee kloste reeds op haar enkels kant,

het soort waarvan vitrage wordt gemaakt.

Ze liet zich zakken in het water,

luchtkralen snoerden zich aaneen.

Ook de zon dook onder.

Ik bleef nog heel lang op de pier,

mijn rug jeukte, ik dacht

nu komen vast mijn vleugels door.

- Ellen Deckwitz

‘Hebben ze hem al gevonden?’ Naji’s vader loopt zenuwachtig door de woonkamer. De ochtendzon baant zich een weg naar binnen. Het is rustig op straat.

Naji probeert zijn vader te kalmeren, maar ook hij is ongerust. Ze hebben al een paar dagen niets van opa Khaled gehoord. De oude man voelde zich [...]]]> - Door Arjan El Fassed